'Hiç kimsenin bir başkasına yardım etme arzusunda olmadığına inanır: İnsanların tek istediği hükmetmek ve kendi güçlerini artırmaktır. İradesini bir başkasına teslim ettiği nadir zamanlarda kendisini yenilmiş hissederek öfkeye kapılmıştır hep.'
Sorunun kaynağı budur.İnsanlar ya yalnızca bir tazrda ya da öteki tarzda düşünmeye vu bunu yaparken öteki tarza ait olan her şeyi yanlış anlamaya ya da küçümsemeye eğilimlidirler.Fakat hiç kimse kendi gördüğü gerçekten vazgeçmeye niyetli değil ve bildiğim kadarıyla kimse bu iki gerçeği ya da tarzı gerçekten birbiriyle uzlaştırarak yaşamıyor.Gerçeğin bu iki görüntüsünün çakıştığı bir nokta yok.
kendime yol göstermekten nefret ediyorum. orman ve deniz hayvanları gibi olmayı, kendimi iyi bir süre kaybetmeyi, oturup düşünmeyi seviyorum. ve sonunda uzaklardan kendimi cezbetmeyi. evet, kendimi kendim için baştan çıkarmayı.