h
@biitab
çünkü ben zamanın kulu değilim
ben Allah’ın kuluyum
297 okur puanı
Haziran 2020 tarihinde katıldı
Yolun sonunu görmeden nasıl böyle bir hükme varabilir ki insan? İnsanın nefesi bitmedikçe, dizinin bağı çözülmedikçe yolu da bitmez.
Günümüzde her şeyin sentetiği yapılabildiği gibi hayallerin de sentetiği üretilebiliyor. Televizyon, bir hayal üretme cihazı olarak, yitirilmiş sahici hayallerin yerine sentetiklerini koydu.
Duymamaya, görmemeye, hissetmemeye çalışmak sadece korkaklık olur. Merhameti yüreğinde taşıyan insan başını öte yana çeviremez. Aksine ıstıraba daha da sokulur, daha da yakınlaşır.
Sayfa 39
"Karagöz seyri değil, gözyaşı dökme ayı,
Bilinmezi bilirler, bilseler ağlamayı..."
Terziye dinlen demişler ayağa kalkmış.
Genellemelerin, vasatlığın, aynılığın, Heideggerce söylersek hergünkülüğün cehenneminde yaşıyoruz. Sabahlar belli, akşamlar belli. Yapılacak, yetiştirilecek işler, gidilecek mekânlar, izlenecek diziler, okunacak kitaplar bile bellidir. Yollar, hep aynı caddeler, sokaklar... Daralan, sıkışan, tekrarın cehennemindeki ve fakat bu tekrardan bir ritüel çıkaramayan modern (modernist mi demeliyiz) insan.