Sen ödleksin. Böyle yaratılmışsın. Buysa o kadar da kötü bir şey değil, çünkü sende hiç olmazsa kendine bu konuda yalan söylememek gibi bir erdem var; kendini kandırmıyorsun. Bu konuda, hayır. Dürüst olunduğu sürece korkaklık dünyanın sonu değildir. Ama ne zaman ki bir ödlek, kim olduğunu unutur... işte o zaman Allah yardımcısı olsun.
"Dinle, Sohrab'ın babasını tanırdım. Adı Hasan'dı. Annesinin adı da Ferzane. Çocuk babaannesine Sasa dermiş. Okuma-yazma biliyor. Ayrıca sapanı da çok iyi kullanırmış. Bu çocuk için bir umut var, Ağa, bir çıkış yolu. Lütfen aç kapıyı."
Yalnızca sessizlik.
"Onun yarı amcası sayılırım."
Bir dakika geçti. Sonra çekilen sürgünün sesini duyduk. Adamın zayıf yüzü kapı aralığında belirdi. ... "Bir konuda yanıldın," dedi.
"Ne?"
"Sapanı mütiş kullanıyor."
Gülümsedim...