göklerde
@bilnurozcan
56 okur puanı
Ocak 2019 tarihinde katıldı
Okurunu bu kadar aşağılayan, kadınları bu kadar aşağılayan ve aynı zamanda kendini yargı merci gibi görüp emirler yağdıran bir adamı okuduğum için çok sinirliyim. Tanışmış olduk ve vedalaşalım diyelim. Konuyu kapatalım
Reklam
Moliere’in tatlı dille olan eleştirilerini çok seviyorum. Manipülatif bir insanın kendine bulduğu avla nasıl oynadığını ve onu nasıl baştan çıkardığını görüyoruz. Bu günümüzde birçok iktidar rejiminde mevcut olan bir durum. Lafı dolandırarak sadece manevi duygulara yüklenerek birçok insanı manipüle eden rejimler tarafından yönetiliyoruz. Tartüf buna çok güzel bir örnek.
Bazen eleştiri ve yerme kavramlarını karıştırıyorlar gibi geliyor şahsen bana. Yüceltilen ve ilahlaştırılan bir erkek figürün arkasında geri kalmış pozisyonlarda olan kadınlar oyuna karşı sempati beslememi engelleyen olgular. Belki ve zaten tabii ki bununda bir kadın dramaturjisi ile ilgisi var ama bence burada gerçekten var olan durumu eleştirel bir yandan ele alan bir karakter yok. Aksine onu küçülten aşağılayan bir yanla yazılmış.
Oyunu okurken aklıma Dino Buzzati’nin Tatar Çölü geldi. Konuları çok benzer. Karakterler onları kurtaracaklarını düşündükleri umudu her gün beklerler. İçlerinden bir ses gelmeyeceğini söylese de başka çareleri kalmadığı için her gün aynı ağacın yanına gelip Godot’yu beklerler. Kabullenilmiş çaresizliğe çok güzel örnek olan bir oyun. Aynı zamanda birbirlerine iyi gelmediklerini düşünmelerine rahmen ayrılamayan iki kişiyi de görürüz bu oyunda. Onlar için artık zaman, kişi, mekan kavramı kalmamıştır. Sadece beklemeleri gereken bir Godot ve gitmeleri gereken bir ağaç vardır.
Oyun Shakespeare’in son sözleri gibiydi. Prospero bence Shakespeare’in ta kendisiydi. Büyülü cümleleri ile müthiş hikayeler anlatan yazarımız son yolculuğuna gitmeden tüm gücüyle büyüsünü kullanmıştı yine. Prospero’nun savaştığı ve acı çektiği bu hayatta kendi hayatıydı aslında. Oyunu okuduğum zaman Shakespeare’in otobiyografisini okumuş gibi hissettim. Ve bu büyülü dünya bir nebze de olsa beni mutlu etti.
Reklam