Bütün mesele, insanların, insana karşı sevgi gösterilmeyebilecek durumlar olduğunu düşünmeleridir. Oysaki böyle durumlar yoktur. Eşyalara karşı sevgisiz davranılabilir: Sevgisiz ağaç kesilebilir, tuğla yapılabilir, demir dövülebilir; ama tıpkı onlara karşı dikkatsiz davranılamayacağı gibi insanlara karşı da sevgisiz davranılamaz.
Ortada kötü bir davranış yoktu ama kötü davranıştan daha kötü pek çok şey vardı: Bütün kötü davranışların kaynaklandığı düşünceler vardı. Kötü bir davranışı yinelememek ve bundan pişmanlık duymak mümkündür, kötü düşünceler ise kötü davranışları doğurur.
“İnsanlar ırmak gibidir: Hepsinde su aynı sudur, her yerde birbirinin aynıdır, ama bir ırmak dar, hızlı, geniş, sakin, temiz, soğuk, bulanık, ılık olabilir. İnsanlar da böyledir. Her insan içinde tüm insan özelliklerinin ilk belirtilerini taşır.”