geçenlerde düşündüm.
belki de geçmişi özlemiyoruz.
çünkü geçmiş dediğimiz şeyin içinde acılar da vardı.
belki de özlediğimiz şey,
o günlerde geleceğin henüz yaşanmamış olmasıydı.
çocukken önümüzde duran hayatı merak ediyorduk.
şimdi arkamızda kalan hayatı düşünüyoruz.
ne garip…
bir zamanlar ulaşmak için koştuğumuz yaşlara geldik.
ve geldiğimiz yerde,
geride bıraktığımız kendimizi arıyoruz.
belki de insanın ömrü boyunca yaptığı tek şey budur:
önce büyümek için acele etmek,
sonra kaybettiği masumiyeti aramak.