İsminur
@birdilimkarpuz
Şu anda okuduğu kitaplar
Yitik Cennet’i okurken çok zorlandım çünkü anlatılanlar o kadar derin, düşündüren tasvirlerle veriliyor ki bazı yerlerde durup “Burada ne demek istiyor?”” Hocam bu nasıl güzel benzetmedir”diye kendi kendime söylendim. Bu durum kitabı okuma süremi uzatıp beni yorsa da kitabın asıl etkisi de burada.
Kitap da insanın neyi kaybettiği değil, aslında neyi unuttuğu anlatılıyor. Okudukça modern hayatın içinde fark etmeden uzaklaştığımız değerleri idrak etmeye başladım. Her sayfa bittiğinde zihnimde yeni bir soru oluştu.Sezai Hocam biraz zorlayan bir kitap oldu. Ama tam da bu yüzden kalıcı bir izini bıraktı.
Reklam
Savaşın, sessizliğin ve hafızanın üç farklı yüzü…
Agota Kristof’un “Büyük Defter – Kanıt – Üçüncü Yalan” üçlemesi, savaşın, yalnızlığın ve kimliğin birbirine karıştığı bir insanlık hikayesidir.
Aklımda ne kadar çok soru, kalbimde ne kadar çok sızı kaldığını anlatamam.
Ama sanırım Agota Kristof da bunu istiyordu: bizi rahatlatmak değil, rahatsız etmek.
Kardeşlerin kim olduğu, hangisinin yalan söylediği, hangisinin yaşadığı belki de önemsiz.
Önemli olan, bir insanın ne kadar acıya dayanabileceğini görmek.
Bu üçleme bitti ama içimde bir yer hâlâ o kasabada, o ikizlerin sessizliğinde kaldı.
Aziz Bey Hadisesi, insana kendi sessiz çöküşünü fark ettiren hüzünlü bir ayna gibi; görünmez yalnızlığı sade ama ağır bir dille anlatıyor ve sonunda insana şunu düşündürüyor: Sessizlik bazen insanı hayattan çok daha hızlı tüketiyor.
Bu kitap, sadece bir karakterin hikâyesi değil; sessizce tükenen nice hayatın da yankısı.
