Katil kim ???
Bilim adamı olan Sir Claud Amory atom patlayıcısı için bir formül geliştirmektedir ama bu formül çalınmasından korkarak dedektif Poirotu çağırır ama dedektif gelene kadar Amory çoktan ölmüştür.
Şüphelilerden birisi formülü çalar ve Amory çalan kişinin ışıklar sönünce masaya formül kağıdını koymasını ister ve konunun kapanacağını herkese söyler ve gerçekten de birden masada bu formül kağıdı beliriverir. Ama hem formül kağıdının bulunacağı zarf boş, hem de Claud artık ışıkların söndürüldüğü esnada ölmüştür. Bir kahve, bir boş zarf ve bir ölü bilim adamı. İşte bu olaydan sonra olaylar gerçekleşir ve araştırmalar başlar.
Ev halkından olanlar Claud'un kız kardeşi Caroline, yeğeni Barbara, oğlu Richard, Richard'ın İtalyan karısı Lucia, sekreteri Edward Raynor ve Lucia'nın eski arkadaşı Dr. Carelli şüpheliler arasındadır.
Bu 6 kişiden hangisi işlemiştir bu cinayeti? Konu bunun etrafında dönerken yine Agatha bizi farklı yani aslında katil olmayan kişilere de yönlendirir ve kafamızı karıştırmayı başarır. Kısa ve sürekliyici beyin fırtınası yapmak isteyenler için güzel bir kitap… iyi okumalar…
İnanılmazdıDuygu ve Düşünce
Toskovat'ın bir parfümünü hatırlattı bu kitap. "Age of innocence" parfümünü. Çocukluktan çıkıp travma ile çarpışmak...
Zeze aslında zaten yetişkin dünyasına uygun birisiydi, sadece onu anlayan yoktu. Sonra bir gün anlayan birisi çıktı fakat uzun sürmedi
Portuganın ölümünün zeze ile paylaştığı araba ile olması da cabası. Arabayla beraber Portuga öldü, fakat arabanın diğer yarısındaki çocuk da öldü aslında.
Portuga ve Zeze'nin arasındaki bağ çok kuvvetliydi. Ruhları çok uyumluydu. Bence sadece aşık insanların yaşadığı bir şey değildir uyum
Şeker portakalında şeker portakalı bence portugaydı. Şey gibi, "incir reçeli sendin" gibi.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Kitabı az önce bitirdim ve şunu söylemeliyim ki kitaba bayıldım.
İlk olarak yazarını yani 
Övgü Deveci Safi çok sevdiğimi ve çok tatlı birisi olduğunu söylemeliyim. Ve karakterleri…
Her birini okumak o kadar eğlenceliydi ki. Okurken “ben eğer bu evrende olsaymışım kesin şurda ölürdüm “ dedim.
Bence okumak istiyen herkes bu kitaba şans vermeli ve okutan herkes de bu kitabı daha fazla abartmalı.
Neyse benim incelemem bu kadardı, herkese iyi okumalar
Övgü Deveci Safi çok sevdiğimi ve çok tatlı birisi olduğunu söylemeliyim. Ve karakterleri…
Her birini okumak o kadar eğlenceliydi ki. Okurken “ben eğer bu evrende olsaymışım kesin şurda ölürdüm “ dedim.
Bence okumak istiyen herkes bu kitaba şans vermeli ve okutan herkes de bu kitabı daha fazla abartmalı.
Neyse benim incelemem bu kadardı, herkese iyi okumalar
Gustave Flaubert ile tanışma kitabım oldu 
Madam Bovary . Yazarın dili gayet akıcı, sade, anlaşılır.Kitabı sevdim,en çok kitap düşkünlüğünü sevdim Emma'nın.
Emma ahh üzdü bizi... Hem yaşadıkları, hem yaşayamadıkları,hem kitabın ve kendi sonu üzücüydü. Emma bir yandan elindekilerin kıymetini bilmeyen maymun iştahlı bir profil çizerken diğer yandan yaşadığı taşra hayatına sığamayan, okuduğu kitaplardan öğrendiği aşka inanan, hayalleriyle gerçekler arasında sıkışmış, sürekli yaşayamadığı bir hayata özlem duyan ve yaşayamadığı hayatın yasını tutan bir kadın hissi veriyor. Bu yüzden Emma'ya tam anlamıyla kızamadım, yaptıklarını onaylamasam da içindeki boşluğu görebildim.
Kitapta en çok dikkatimi çeken konulardan birisi bu Leon ve Rodolphe abiler nerdeler acaba? Kadınla o kadar şey yaşadılar, Emma bütün benliğini ortaya koyarak yaşadı ilişkilerini ama cenazesinde bile yoktular. Aslında Emma yanlış şeyleri arayan değil, doğru şeyleri yanlış yerlerde arayan bir kadındı.
Yani sonuç olarak Emma'nın yaşam tarzı yaptıkları toplum tarafından hoş görülür şeyler değil tamam da peki karşı taraflar, yani Emma'nın bu aşk çılgınlıklarını yaşadıkları adamlara ne diyeceğiz? Kadın düşmüş kadın, erkek ise hayatın tadını çıkaran adam... Aynı davranış farklı ölçülerle değerlendiriliyor.
Okuduğum garip kitaplardan birisi. Bana yaşattığı duygu ve derin açıklamalar nedeniyle kitabı beğendiğimi söyleyebilim ama konu işlenişi ve hikayenin akışı çok sıradan.
Derin bir nefes alalım evet, tamı tamına bir yıl sonra bu kitabı bitirdim. Bu kadar uzun sürmesinin nedeni benim o zamanlar kitap okumaya alışmaya çalışmam, okuması kolay ama her sayfanın yoğunluğu mu bilmiyorum ama ruth senin Allah belanı versin. Ben senin kadar olmadı gerektiği gibi yazılan sinsi, bahanelerin ardına saklanan, hilekar bir kadın görmedim.
Yazılışın, olman gereken, mevkin seni anlamama neden olsa bile yaptıklarından hatta direkt seni oo kadar sevmiyorum hatta nefret ediyorum ki... Eğer kaşındaki martin değil başka birisi olsa umrumda olmazdı ama ruth böyle benim sabrımı sınadı hele hele sonda yaptığı şey...
Neyse rutha sövme seansım bittiğine göre kitaba gelebilirim. Öncelikle bu kitabı anlamak için hani %100 anlamak için ciddi bir sosyoloji, piskoloji, şair, siyasi bilgiye sahip olmalısınız yada sürekli sayfanın arkasına gidip bilgileri alıp devam etmelisiniz. Açıkçası arkaya bakmak çok yorduğundan ben devam ettim ama şu an bile anlamadığım görüşler ve bilmediğim şeylet oldupunu biliyorum.
Üstüne bu kitabı okuması kolay ama anlaması, irdelemesi bence zor bir kitap. Okurken hiç zorlanmadım, bilmediğim kelimeler bile aşinalığım vardı ama yukarıda dediğim şeyleri bilmediğimden bazı sayfaları iki üç kere okuyup düşünmek zorunda kaldığım oldu.
Onun dışında Martin, sen nasıl bit karaktersin. Sen benim hayatımda okuduğum en kırık, sonuna en rahatladığım, farkındalık anlarında seninle beraber üzüldüğüm nadir karakterlerdensin.
Bir çok kitap okudum ama bu kadar aralıklı aralıklı okumams rağmen her bir sahnesi zihnime kazınan başka bir kitap çok az oldu. Yazarın dili bu konuda aşırı iyi, hele o son 200 sayfadaki betimlemeleri, martini yaşadıklarını vermesi, o boşluk hissiyle beraber son sayfadaki yaşamla ölüm arasındaki çırpınışı o kadar güzel verdi ki...
Tek
