Ben de sizin gibi korkuların neden gece hükmettiğini hep merak etmişimdir. Yirmi yıl düşündükten sonra, artık korkuların karanlıkta çıkmadığını; daha ziyade onların her zaman orada olan ama gün ışığının parlaklığında silinen yıldızlar gibi olduğuna hükmettim.
İncelenmenin verdiği haz o kadar derine iniyordu ki Breuer, yaşlılık, hayattaki kayıplar, kişinin arkadaşlarından daha uzun yaşaması gibi şeylerin verdiği acının asıl bu gözlem yokluğundan, yani hiç kimsenin şahit olmadığı bir yaşam sürmekten kaynaklandığına inanıyordu.