"Ebeveynlerimizi kaybettigimizde kendimizi kırılgan hissederiz çünkü bir yandan kayıpla baş etmeye çalışırken bir yandan da kendi ölümümuzle yuzlesmemiz gerekir. Yetim kaldigimizda artık mezarla aramizda kimse kalmamış demektir."
"Kulağa paradoksal geliyor ama genellikle bize doyum veren ilişkiler kurduğumuz kişilerin yasını tutmak,aramızda yarım kalan çok fazla mesele olanların yasını tutmaktan daha kolaydır."
Selam kitapdostlarim:)
.
Bu yıl okuduğum her kitabın incelemesini yapmaya niyet ediyorum diyerek başlayayım sözlerime:)
.
Yalom ile Nietzsche Agladiginda kitabi ile tanışmıştım. Bu kitabi da yine aynı keyif ile okudum. Kitapta 10 öykü var. Öykülerin geneli ya yaşı ilerlemiş hastaların ya da yakınlarını kaybeden hastaların ölüm korkusu yaşaması ile Yalom ile olan terapi süreçlerini işliyor. Her bir karakter ile farklı bakış açıları edindim,kitap benim için farklı bir deneyim oldu. Her şey dozunda olunca iyi. İnsan ölüm fikrini korkusunu hisseder bu normal ama dozu işte önemli olan o. Ve o dozu da belirleyen hayatı nasıl anlamlandirdiginda sakli.Yani nasıl geçtiğinde değil senin ona ne anlam yüklendiğinde.. benim kitapta hissettigim bunlar,,her kitap her bir kişiye ayrı şeyler anlatır.. okuyup onu anlamanizi gönülden tavsiye ederim,,
.
Kitapla kalın,,