Sevdiğimiz bir insanın sesi, bizi bütün kötülüklerden korunabileceğimize inandırabilir ve göğsümüzde zeytin dalı büyütebileceğimize ikna edebilir.
Reklam
Zaman, hiçbir yarayı iyileştirmek için geçmezdi.
Geçen zamanın telafisi olmuyor, hiçbir şey kaybedilen zamanı onarmaya yetmiyor. Mevsimler de cana yakın değil artık..
O soru yine aklına geliyor: Suyunu versen, hiçbir şeyini eksik etmesen de neden tutunamıyor? Bazen olmuyor işte. Tüm benliğinle sevgini, ilginiz özverini versen de büyümüyor, filizlenmiyor. Her gün bir cümleyi bir cümleye eklesen de tam bir metin olmuyor. Ne kadar yürüsen de yol bazen hiçbir şey vermiyor. Yürümek yolun vefâsı ama yol çoğu zaman bivefâ oluyor.
Gölgeler, gölgelerimiz daima bir şeyler anlatıyor ama gölge ışıktan bîhaber. Kendine hayat veren, kendine var eden ışıktan habersiz. Gölge kendi hikâyesini bilmiyor, ışığı anlayamıyor. İnsan da başkalarının hikâyesini görüyor, okuyor, yazıyor ama kendi hikâyesini anlatamıyor.
Reklam