Esma Sultan
@birsultan_
22 okur puanı
Ocak 2024 tarihinde katıldı
"Üzülebilirsin, ağlayabilirsin, korkabilirsin, şikayet edebilirsin, sana verdiğim bir şeyden memnun olmayabilirsin, karşı çıkabilirsin, öfkelenebilirsin; her türlü kabulümsün." diyen, bizi olduğunuz gibi ve tüm hislerimizle sevebilen, bizim hislerimizden incinmeyen ebeveyn ve büyükler varsa çevremizde, hislerimizle aramızdaki ilişki bozulmaz. Anne babamızı ya da bir başka büyüğümüzü mutlu etmek için kendi mutsuzluğumuzu ve öfkemizi bastırdığımızda yaptığımız şey, bu kişiyi korumak için kendimizi/ içimizdeki çocuğu zorlamak ve incitmektir.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Ne kadar mükemmeliyetçiysek, içimizdeki anne baba içimizdeki çocuğun davranışlarında ve hatta olası davranışlarında kusur bulmaya o kadar meyilli. Bir şeyi ertelediğimizde "olası" kusurlu davranışı da erteliyoruz. Ertelemek, mükemmeliyetçilik adına bir önlem çoğu zaman.
Bizi çevreleyen hikayeleri görmediğimiz, derinden anlayamadığımız sürece kendi hikayemizi de ondan ayırt edemez, göremez ve en önemlisi, o hikayenin yazarı olup yaratamayız.
Erteleme, bizi içine düşmekten korktuğumuz bir şeye karşı korumaktan. Söz konusu durum erteleme ise eğer, kendimize "Bu işi yapmamam, ne işime yarıyor?" sorusu ile birlikte "Bu işi yapmamam, beni hangi durumdan koruyor?" diye sormak, sorunun kaynağını görebilmek konusunda çok yardımcı olabiliyor.
Otoriter anne babalığı normal görmemizin nedeni, çocuğun eğitilmesi gereken bir varlık olduğuna dair yanlış inançlarımızdır. Yetişkin tarafından eğitilmediği takdirde çocuğun "düzgün" davranmayacağı ve "düzgün" bir insan olmayacağı düşüncesi asılsız da olsa yerleşiktir. Hemen her birimizin içine işlemiştir. Çocuğun düzeltilmesi gerektiğine nasıl inanıyorsak iç çocuğumuzun da düzeltilmesi gerektiğine öyle inanırız. Halbuki, her zaman ifade ettiğim gibi, çocuk asla eksik, kusurlu davranmaz; sanıldığı gibi çocuğun davranışlarını "düzeltmemiz" gerekmez. Yapmamız gereken tek şey, çocuğun neden o şekilde davranmaya ihtiyaç duyduğunu bulmaktır. Bu nedeni bulduğumuzda ve temeldeki duygusal ihtiyacı çözdüğümüzde çocuğun artık "kötü" dediğimiz şekilde davranmaya da İhtiyacı kalmaz. Aynı şey, içimizdeki çocuk için de geçerlidir.