Arkadaşımla izlemeye gideceğimiz için sonunda okudum!!! Açıkçası kanım dondu çünkü böyle kıskançlık hikayeleri eskilerde kalmış değil, hala güncelliğini koruyor. Okuduktan sonra oyunu izlerken dikkat ettiğim şu detay vardı: Cassio’nun kendi elini öpecek olup olmaması. Öpmedi, bir tık üzüldüm. Bir de metinde “Küçük Kadınlar”daki konuşmaya benzer bir konuşma geçiyordu, oynarken o sahneyi çok bayağılaştırmışlar bu yüzden mesajını aktaramamışlar gibi geldi o yüzden hayal kırıklığına uğradım. Ayrıca oyuncuların bazıları karakterlerine uymamıştı. Yine de iyi ki izledik dediğim bir oyundu çünkü oyuncular başarılıydı, ses ve ışık kullanımı yerinde ve etkileyiciydi. Ayrıca gittiğim arkadaşım dolayısıyla her şekilde değerdi. Dipnot: Dilara’ya buradan da teşekkürlerimi iletiyorum, bu kitap bana onun armağanı. Ayrıca Enes’e de kendi İngilizce 1957 baskısını ödünç verdiği için çok teşekkür ederim.