Bülent Kıyak
@bk78
"Geldiğinde hep buradaymış gibi,
Gittiğinde hiç yaşanmamış gibisin..."
demişti, bir güzel insan bana...
️bk78
Artık, insan olmak gerek!.. Sayımız iyice azaldı.
Sakarya Üni. İnş. Müh.
Eğreti Dünya'nın, İstanbul'u
258 okur puanıEylül 2018 tarihinde katıldı
9/10
Beğendi
·4 günde okudu
·2022 9. kitabı
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Romanın yazılış hikayesi
Kara Kitap'a, 1985 yılında Amerika'da Iowa Üniversitesi'ndeki bir yatakhane binasındaki küçük odamda başladım. Masam, yaprakları dökülmeden önce kıpkızıl bir renk alan bir kayın ormanına bakıyordu. Sonra, New York'ta Colombia Üniversitesi yakınlarında karımla oturduğumuz bir öğrenci evinde, Harlem'den alıp getirdiğim ve Morningside Parkı'na bakan bir masada devam ettim. Arada bir başımı kaldırıp baktığımda, karşıda park kenarında geniş kaldırımda koşuşturan sincapları, gelip geçenleri soyan (beni de) ve birbirlerini benim gözümün önüne öldüren küçük uyuşturucu tacirlerini ve bir dönem de daha sonra büyük bir başarısızlıkla sonuçlanacak Ishtar adlı bir filmin çekimleri için sırasını bekleyen Dustin Hoffman'ı görürdüm.
her yerde olabilecek ama eline gelen saç telinde, safî sevginin izleri :)
... dikine değil yanlamasına kestiğin elmanın içindeki kusursuz yıldızı bana gösterdiğinde seni severdim; öğle vakti, yazı masamın üzerinde oraya kadar nasıl geldiğini anlayamadığım bir tel saçını gördüğümde ve birlikte çıktığımız bir yolculukta, tıkış tıkış belediye otobüsünün tutunma demirlerine sarılan öbür eller arasında yan yana duran ellerimizin birbirine ne kadar az benzediğini kederle gördüğümde, seni kendi gövdemi tanır gibi, beni terk eden ruhumu arar gibi, bir başka kişi olduğumu acı ve sevinçle anlar gibi severdim,..
Bedenini değil, o bedenin yaşayışını sevmektir: Gerçek sevgi...
... ve ne okuduğunu değil, ama okurken yalnızca üst dudağının Tolstoy kahramanları gibi hafifçe öne çıktığını gördüğümde seni severdim; asansör aynasında kendine bir başkasına bakar gibi bakışını ve nedense bu bakıştan sonra hatırladığın şeyi telaşla çantanın içinde arayışını severdim; biri yan yatmış ince bir yelkenli, öteki kambur bir kedi gibi yan yana durarak saatlerce seni bekleyen topuklu ayakkabılarının içine aceleyle girişini ve saatler sonra, eve döndüğünde ayakkabıları gene aynı çamurlu ve asimetrik yalnızlığa terk etmeden önce kalçalarının, bacaklarının ve ayaklarının kendi kendilerine yaptıkları hünerli hareketleri seyretmeyi severdim;..
Dünyayı esrarlı yapan bir şey varsa, o da, insanın kendi içinde barındırdığı, ikiz kardeşi gibi birlikte yaşadığı bir ikinci kişinin varlığıydı.