Kaan Uçak
@bkaann
Şu anda okuduğu kitap
Reklam
Blunted Affect - Duygusal Sığlıkİnsan ve Duygular
Bu kitabı okumadan önce hem yazar hakkında hem de kitapları hakkında birçok eleştiri okumuş ve duymuştum. Zülfü Livaneli'nin hiçbir eserine hakim değildim. Şarkılarını dinlememiş, kitaplarını okumamıştım. 
Kardeşimin Hikayesi ile başlamak istedim ve bu kitabı bitirdikten sonra edineceğim düşüncelerle diğer kitaplarını okuyup okumamak arasında bir karar verecektim.
Kitabı beğendim. Okuması gayet keyifli, okuma hazzı veren ve en önemlisi düşündüren bir kitap. Benim için okuduğum her kitapta kalite kıstaslarından bir tanesidir bende fikir uyandırması, sorgulamama vesile olması. Bu bakımdan oldukça güzel bir okuma oldu.
Kitabın elbette polisiye öğeleri barındıran yönü var ancak bu kitap benim için kesinlikle bir polisiye roman değil. Yerinde ve çok değerli psikolojik tahliller barındıran bir psikolojik roman. Hatta 
Zülfü Livaneli de böyle düşünüyor olacak ki kitabın yirminci sayfalarında, ana karakter Ahmet'in ağzından evinde yer alan kitaplığındaki cinayet romanlarına ilişkin olarak bu romanların aksiyon ve polisiye kısmından ziyade, karakterleri üzerindeki psikolojik çözümlere değiniyor ve polisiye romanlara bu gözle bakılması gerektiğini söylüyor okuyucusuna. Kitabın sonunda cinayeti kimin işlediği merakı elbette ayrı bir heyecan ve tat verse de kitapta beni en çok etkileyen kısım karakterlerin yaşadığı duygu değişimleri ve travmalarıydı.
Yaptığım alıntılardan bir tanesinde yazarın belirttiği "unutmadan yaşanılmayacağı" düşüncesini ve bu fikrin dayandığı temeli çok haklı bulmuştum. Sonradan fark ettim ki Ahmet karakteri ile yazar bu düşünceyi savunurken, karşısındaki insana yıllar öncesinden başlayan bir hikayeyi kelimesi kelimesine anlatarak o insanla olan sohbetini günlerce sürdürüyor; kendisi de unutmadan yaşanılmayacağını, hatırlayarak, hatırda tutarak devam edilemeyeceğini biliyor
Kardeşimin Hikayesi ile başlamak istedim ve bu kitabı bitirdikten sonra edineceğim düşüncelerle diğer kitaplarını okuyup okumamak arasında bir karar verecektim.
Kitabı beğendim. Okuması gayet keyifli, okuma hazzı veren ve en önemlisi düşündüren bir kitap. Benim için okuduğum her kitapta kalite kıstaslarından bir tanesidir bende fikir uyandırması, sorgulamama vesile olması. Bu bakımdan oldukça güzel bir okuma oldu.
Kitabın elbette polisiye öğeleri barındıran yönü var ancak bu kitap benim için kesinlikle bir polisiye roman değil. Yerinde ve çok değerli psikolojik tahliller barındıran bir psikolojik roman. Hatta Zülfü Livaneli de böyle düşünüyor olacak ki kitabın yirminci sayfalarında, ana karakter Ahmet'in ağzından evinde yer alan kitaplığındaki cinayet romanlarına ilişkin olarak bu romanların aksiyon ve polisiye kısmından ziyade, karakterleri üzerindeki psikolojik çözümlere değiniyor ve polisiye romanlara bu gözle bakılması gerektiğini söylüyor okuyucusuna. Kitabın sonunda cinayeti kimin işlediği merakı elbette ayrı bir heyecan ve tat verse de kitapta beni en çok etkileyen kısım karakterlerin yaşadığı duygu değişimleri ve travmalarıydı.
Yaptığım alıntılardan bir tanesinde yazarın belirttiği "unutmadan yaşanılmayacağı" düşüncesini ve bu fikrin dayandığı temeli çok haklı bulmuştum. Sonradan fark ettim ki Ahmet karakteri ile yazar bu düşünceyi savunurken, karşısındaki insana yıllar öncesinden başlayan bir hikayeyi kelimesi kelimesine anlatarak o insanla olan sohbetini günlerce sürdürüyor; kendisi de unutmadan yaşanılmayacağını, hatırlayarak, hatırda tutarak devam edilemeyeceğini biliyor"İnsanı sadece biyolojik bir varlık olarak göremediğimiz, onun varoluşuna çeşitli yüce anlamlar yüklediğimiz için, gövdeden akan kanın, can denilen şeyi çekip almasını, dolayısıyla o kişinin "ölmüş" olmasını bir türlü kavrayamadığımızı düşünüyorum. Hayvanlar ölümü anlıyor ama insanlar anlayamıyor. Can denen şey, her türlü yaralanmaya, berelenmeye açık haldeki insan bedeninden bir saniyede çıkıp gidiveriyor ve insanlar bunun sonucunda aklını kaçıracak kadar sarsılıyorlar. "Tanrım, daha bir iki saat önce nasıl da canlıydı, nasıl da kahkahalar atıyordu, şimdi nasıl yok olabilir" diye tekrarlayıp duruyorlar. İnsanın algılama gücünü zorlayan bir durum bu. Hayatımıza, varoluşumuza yüklediğimiz hiçbir kavramla bağdaşmıyor. Sahiden her şey saçma mı, hayatın hiçbir anlamı yok mu? Bence öyle! Yok, hiçbir şey yok. İnsanın biyolojik fonksiyonlarına aşırı bir anlam yükleme çabası içindeyiz. Çünkü hiçlik zor geliyor." Syf. 13
"Her insan bedeninin çürüyeceğini bilir ve bundan korkar. Ama çoğu insanın ruhu gövdesinden önce çürür; nedense bundan kimse korkmaz!" Syf. 202
"Evet, insan her şeyi unutarak yaşayabilirdi ama her şeyi hatırlayarak yaşayamazdı."
Reklam