Cardan gördükleri karşısında Aslog'un öyküsündeki taş kalpli oğlan gibi davranmalıydı. Fakat nedense kalbinin cama dönmesine göz yumdu. Kalbinin kırılan parçalarının akciğerlerine battığını, aldığı her nefeste ona acı verdiğini hissediyordu.
Cardan, Nicasia'nın onu incitmeyeceğine inanmıştı. Bu gülünçtü çünkü Cardan herkesin başkalarını incittiğini, en çok acıyı da sevdiklerimizin verdiği iyi biliyordu. İkisinin de ellerine geçen her fırsatta başkalarının canını yakmaktan keyif aldıklarının gayet farkındayken kendisini nasıl emniyette görebilmişti ki?
Locke'un üzerine atılan Cardan onu yere yapıştırdı. İkisi bir arada yere yığıldı. Cardan yumruğunu Locke'un gözüyle elmacıkkemiği arasında bir yere indirdi.
"(...) Bana bu öyküden çıkarılacak dersi sorma çünkü ne olduğunu bilmiyorum hatta çıkarılacak bir ders olduğunu bile düşünmüyorum."
"Yok demek?" dedi Aslog. "Kısa ve öz bir ders. Bir kalp taştan da olsa kırılabilir."