Bakışlarımız buluştuğunda bir zamanlar çağlayan gibi akan dünyanın yavaşladığını, bir damlaya dönüştüğünü hissettim. Çevremdeki konuşma seslerini duymaz oldum. Gelip geçen insanları görmez oldum. Yüzüme vuran yağmuru hissetmez oldum. Sadece Cade vardı ve beni görmüştü.
''O zaman sen de müzisyensin?'' diye sordum.
Kafasını salladı. ''Hayır, nota filan okuyamam.Ben sadece müzikten anlarım.'' Kalbine hafifçe vurdu. ''Sana daha önce de söylediğim gibi, müziği hissederim.'' Bir an durdu, ''Tam burası,'' dedi.
''Mutlu olmak senin de hakkın. Hem insan kendi yaşamından zevk almazsa, öteki insanları da mutlu edemez... Ne kadar anlamlı, ne kadar önemli işler yaparsa yapsın, önce insanın kendisinin mutlu olması lazım.''