Yine bir Stefan Zweig farkı... Tıpkı diğer novellalarında olduğu gibi derin karakter tahlilleri ve betimlemelerle sizi adeta karakterle bütünleştirip kendinizi bir anda olayın içinde bulmanızı sağlıyor.
İlk öyküde bir yan kesicinin psikolojik analiziyle anbean bir hırsızlık olsun diye beklerken, ikinci öyküde saf ve masum aşk duygularını yaşatıyor.
Önemli konularda nazik, düşünceli hatta merhametli planlarımızı yaparken cesur ve atılganızdır, ancak başkası söz konusuysa, o kişinin yardımımıza muhtaç olduğunu bilsek bile aramızdaki o ince çizgiyi aşmaya karar vermekte güçlük çekeriz, cesaretimiz kırılır, âciz kalırız. Ancak herkes de bilir ki, yardım çağrısında bulunmayan bir insana yardım etmekten daha zor bir şey yoktur, çünkü yardım dinlenmiyorsa mutlaka son bir şey daha vardır: Israr edip incitmememiiz gereken gururudur bu.
"Kimseye kendinizi sevdiremezsiniz, yapabileceğiniz kendinizi yalnızca sevilmeye bırakmak. Kendinizi başkalarıyla kıyaslamayın. Zengin bir insan hayatta en çok şeye sahip olan değildir, en az şeye ihtiyacı olandır. Sevdiğiniz insanları birkaç saniyede yaralayabilirsiniz ama yaralarını iyileştirmek yıllar alabilir.Affetmeyi, affederek öğrenirsiniz. Sizi çok seven insanlar vardır ama duygularını nasıl ifade edeceklerini billemeyebilirler. İki kişi aynı şeye bakabilir ama farklı şeyler görebilir. Bazen başkaları tarafından affedilmek yetmez, siz kendiniz de kendinizi affetmelisiniz."
