Etraflarındaki dünya yanıp kül olmak üzereyken ve hava tamamen bu yangının dumanıyla kaplıyken, bu aşağılık yaratıklar kendilerini koyverip vahşice kavga ediyor, içiyor ve ölüyorlardı. Gerçi ne fark ederdi ki? Ne de olsa, iyi ya da kötü, güçlü ya da zayıf, yaşamı seven ya da küçümseyen, herkes ölüyordu. Ölüyorlardı. Her şey ölüyordu.
"Geçici düzenler, köpük misali yok olup giderler," diye bir dize mırıldandı. "Evet, köpük gibi geçici. İnsanlığın yeryüzünde çalışıp didinerek yarattığı her şey köpükten ibaret. İnsan faydalı bulduğu hayvanları evcilleştirdi, düşman saydıklarını yok etti, toprağı yabani bitki örtüsünden arındırdı. Sonra da kendi yok oldu..."