Athena
@blanchefleur94
nous sommes condamné a vivre
Böylesi sessiz gecelerde iki insan, onları hiç kimsenin görmediği, işitmediği yollarda birlikte yürüyorsa, evlerin karanlık gölgeleri sözcüklerinin üstüne çöküyor ve sesler hiçbir yansı bırakmadan sessizlikte dağılıyorsa, o zaman sanki kendi kendileriyle konuşurmuşçasına güvende hissederler.
Hayata neden hep bir pencereden baktığımı bir anlasam...
Tüm hayatı boyunca yarı uyur yarı uyanık kalmış bir adam gibiyim, uyanmadan önce nasıl biri olduğunu bulmaya çalışan... Her şey tuhaf bir şekilde filmlerdeki ağır çekimler gibi ilerliyor. Bulanık.