Eylül
@bleuetviolet
Currently mastering/reading/dancing/white collaring/being a lover
BSc ChE/MSc ET&M
Yıldız Technical University/Sabancı University
188 okur puanıAralık 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
"Sayıları ne çok olursa olsun, bu güçsüz ve korkak varlıkların ayakta duramayacağı; söz konusu özelliklerinden dolayı, başı boş ortalarda dolaşıp duran kurtlar arasında bir kuzu sürüsünden başka bir rol oynayamayacağı açıktır. Öyleyken, çok güçlü kişilerin yönetim başına geçtiği dönemlerde bu orta sınıf mensupları hemen köşeye sıkıştırılırsa da asla yok olmazlar, hatta bazen dünyayı egemenlikleri altına aldıkları görülür. Peki, nasıl olabilir bu...
Kimin yaşam yoğunluğu başından beri böylesine zayıf nitelik taşırsa, dünyanın hiçbir ilacı artık onu ayakta tutamaz. Ama yine de burjuvazi yaşar, güçlüdür ve palazlanıp durur. Neden?
Yanıt: Bozkurtları yüzünden. Gerçekte burjuvazinin diri gücü aska normal üyelerinin özelliklerinden değil, ideallerinin silikliği ve esnekliği dolayısıyla kapsamı içine alabildiği olağanüstü çok sayıdaki outsider'lardan kaynaklanır. Burjuvazi içinde her zaman yığınla güçlü ve yabanıl insan yaşar."
Reklam
"En mutsuz yaşamda bile yıldızın parladığı anlar, kum ve çakıl taşları arasında küçük çiçeklerin açtığı anlar vardır. Bozkırkurdu'nda da böyleydi durum. Çoğunlukla pek mutsuzdu Bozkırkurdu, bu yadsınamaz; öte yandan başkalarını da mutsuzluğa sürükleyebiliyordu ve bunlar onun sevdiği ve onu seven kişiler oluyordu, çünkü Bozkırkurdu'nu sevenler onun yalnızca bu yanını görüyordu. Bazıları kendisine başkalarına benzemeyen, kibar, zeki bir insan gözüyle bakıp seviyorsa da, sonradan dehşete kapılıp düş kırıklığına uğruyorlardı, çünkü ansızın onun içinde bir kurdun yaşadığını anlıyorlardı."
"Altın sarısı iz şimşek gibi çakıvermişti içimde; sonsuzluğu aklıma getirmiş, bana Mozart'ı, yıldızları anımsatmıştı. Bir saat gibi bir süre yeniden rahat nefes alabilir, yaşayabilir, var olabilirdim; acılar çekmem, korkulara kapılmam, utanç duymam gerekmezdi."
Bu kitap beni öyle etkiledi ki zaman ayırıp bir inceleme yazısı yazmak, bana hissettirdiklerini dökmek istedim. Herman Hesse kalemini Demian ile tanıdım ve beni derinden etkiledi. Okuduğum paragraflar beni dakikalarca düşünmeye itti. Çoğu zaman etik yargılarımı sorgulamamı ve bazı şeyleri neden hissettiğimi fark etmemi sağladı.
Bozkırkurdu’na gelecek olursak Bozkırkurdu aslında bir tanım (tıpkı “Tutunamayanlar” gibi). Bir bölümde uzunca “Bozkırkurdu kimdir? Nasıl biridir?” sorusunun yanıtını veriyor. Bu aslında ana karakter Harry’nin ve belki de bazı noktalarda yazarın da karakterinin analizi. Birçok açıdan yazarlar eserlerinde belki farkında olarak belki olmayarak kendinden izler bırakıyor, kendini ya da kendisinden neden utandığını, kendini neden gizlediğini ya da sahne ışıklarında nasıl parladığını anlatıyor. Kitap boyunca Harry’nin son anına dek neler yaşadığını, bulunduğu mekanların ve tanıştığı insanların betimlemeleri bizi karşılıyor.
Ağır akan ama çok düşündüren bu kitap Harry’nin tamamen yabancı olduğu bir binada başlayıp sihirli bir tiyatroda noktalanıyor. Yalnızlığını paylaşabileceği başka yalnızlar aradığı bu yolculukta içinde hayal ve gerçek arasındaki farkı kaybediyor. Hayaller gerçek, gerçekse hayaller ile içiçe geçiyor. Harry’nin hayranlık duyduğu karakterlerin bile gerçekliğine şüphe ile yaklaşmaya başladım bir süre sonra. Ortadan bir anda kaybolan ve bir anda beliren Hermine mesela. Bazen Hermann olan bazense Hermine olan, Harry’e yalnızlığında eşlik edip ona dansı öğretiyor. Burada “dans” sadece birkaç salınma ve ritme uygun hareket etmekten çok aslında yaşadığını hissetmek. Çılgın kalabalıkta, kahkahaların ve gümbür gümbür çalan müziğin arasında yaşıyor olduğunu bilmekti Harry için.
Yaşadığını hissettikten sonra belki daha fazlasını istedi
Reklam