b.
@blgnerz
10 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
‘Hep böyle değil miyiz, süreğen ve inatçı bir inandırılma ihtiyacıyla başkalarının gözlerine merak ve inançla bakarak savrulup durmaz mıyız beşikten mezara?’
Ama gerçekte hepsi de gazaplarını etrafa döke saça dolaşan,mutsuz oğlan çocukları.Haksızlığa uğradıklarına inanıyorlar.Hak ettiklerini alamamışlar.Kimse onları yeterince sevmemiş.Sizden onları sevmenizi bekliyorlar elbette.Kucaklanmak,pışpışlanmak,avutulmak istiyorlar;güvence verilmek.Ancak onlara bunları sağlamak,büyük bir hata.Kabul etmeleri olanaksız çünkü.Tam da gereksindikleri şeyi almaları,kabullenmeleri mümkün değil.Sonunda bu yüzden sizden nefret etmeye başlıyorlar.Bunun sonu asla gelmiyor,çünkü sizden nefret etmeye doyamıyorlar.
Ömrüm boyunca cam bir tankın içindeki,saydam olsa da nüfuz edilemez,aşılamaz bir engelin gerisindeki bir akvaryum balığı gibi güvenle yaşadım.Karşı taraftaki parıltılı dünyayı gözlemekte,canım isterse kendimi onun içinde düşlemekte özgürdüm.Ama hep,Baba'nın benim için inşa ettiği,sağlam,geçit vermez bir varoluşun sınırları içinde,korunaklı,kısıtlı kaldım,başlarda yaşım gençken bile isteye,şimdiyse babam günden güne solup giderken,çaresizce.Sanırım cam duvarlara alıştım ve cam kırıldığı,tek başıma kaldığım takdirde suyla birlikte dışarıya fışkırıp kendimi hiç bilmediğim,engin bir boşlukta umutsuzca çırpınırken,soluk almak için deli gibi debelenirken bulmaktan ödüm kopuyor.
İnsanların bu kadar geç kavraması çok tuhaf.İstedikleri şeylere göre yaşadıklarını düşünüyorlar.Yaşamlarına isteklerine göre yön verdiklerini.Oysa işin aslı,onları yönlendirenler,korktukları şeyler.İstemedikleri şeyler.
Adel yaşamını baştan beri yöneten,daha geniş,daha kapsamlı devinimleri ilk kez gerçek anlamda hissettiğini fark etmişti.Ve bir insanın içinde,birbiriyle delice çelişen gerçekler yatabildiğini.