Bütün bunları açıkça gözlemliyor, düşüşün hem öznesi hem de dikkatli izleyicisi, aklına itaat etmeyen bir bedenin içine canlı canlı gömülmüş, kendi içinde bir yabancının yaşadığını görüyor.
İşte böyle, Ravel okyanusu izliyor, diğerleri gibi, ama onlara ilişmiyor, onun doğasında yok bu. Gençliğindeki mesafeli soğukluğundan vazgeçti, ama insanların boynuna atılacak biri de olup çıkmadı.