miss fisher
@bloomlater
“my good opinion once lost, is lost forever.”
119 okur puanı
Mayıs 2022 tarihinde katıldı
Reklam
"Belli başlı her galaktik uygarlığın tarihi üç ayrı ve fark edilebilir aşamadan geçme eğilimindedir. Bu aşamalar Hayatta Kalma, Sorgulama ve İncelikli Düşünmedir; bir başka deyişle Nasıl, Neden ve Nerede aşamaları olarak da bilinirler. "Örneğin, ilk aşama Nasıl Yiyebiliriz? sorusuyla, ikinci aşama Neden Yiyoruz? sorusuyla, üçüncü aşamaysa Öğle Yemeğini Nerede Yiyelim? sorusuyla tanımlanmaktadır." Daha fazla ilerleyemeden geminin iç haberleşme sistemi bir vızıltıyla canlandı. "Hey, Dünyalı? Aç mısın, evlat?" dedi Zaphod'un sesi. "Şey, evet, biraz acıktım sanırım," dedi Arthur. "Pekala bebek, öyleyse sıkı tutun," dedi Zaphod. "Evrenin Sonundaki Restoran'a gidip bir şeyler atıştıracağız."
"Hayatım boyunca dünyada bir şeylerin, büyük, hatta uğursuz bir şeylerin döndüğüne, ama hiç kimsenin bana bir şey söylemediğine dair tuhaf ve açıklanamaz bir his vardı içimde." "Hayır," dedi yaşlı adam, "bu tamamıyla normal bir paranoya. Evrendeki herkeste vardır bu." "Herkeste mi?" dedi Arthur, heyecanla. "Eğer herkes aynı paranoyaya kapılıyorsa, belki de bunun bir anlamı vardır! Belki de bildiğimiz Evrenin dışında bir yerlerde ..." "Belki de. Ama kimin umurunda?" dedi Slartibartfast, Arthur kendini heyecana fazla kaptırmadan. "Belki ben yaşlı ve yorgunum," diye devam etti, "ama bence gerçekten neler olup bittiğini bulma olasılığı o kadar anlamsız bir şekilde uzaktır ki yapılacak tek şey bu hissi bir kenara bırakıp kendine oyalanacak bir şeyler bulmaktır."
Bu gezegenin şöyle bir sorunu vardı - daha doğrusu eskiden vardı: Üzerinde yaşayan halkın büyük bölümü çoğu zaman mutsuzdu. Bu sorun için pek çok çözüm önerilmişti, ama bunların çoğu genellikle yeşil renkli küçük kağıt parçalarının hareketleriyle ilgiliydi. Bu da tuhaftı, çünkü aslında mutsuz olanlar yeşil renkli küçük kağıt parçaları değildi.