Çok çabuk girdin hayatıma. Nasıl oldu, nasıl bu kadar ait hissettim birine, inan bilmiyorum. Güvenmeyen, asla güvenmeyen ben ilk defa güvenmek istedim birine. Hayallerinde bile gerçeklerin ipini bırakmayan ben, hiç olmayacak hayaller kurdum. Hiç olmayacak rüyalardan gülümseyerek uyandım. ilk defa "hiç olmayacak" demedim kendime mesela. Dönüştüm. Değiştim. Aynaya baktığımda gördüğüm o kadın her seferinde değişiyordu. Bunu ben bile yıllarca uğraşıp yapamazken sen kolayca yaptın. Her dokunduğunda daha çok güzelleştim. Elin her elime değdiğinde daha güzel oldum ben. Sevilmek insanı güzelleştirir derler ya, ondandı sanırım. İçimden en güzel ben çıktı, benimle kavruldu.
İlk defa nefes aldığımı hissettim.
İlk defa bir kalbim olduğunu...
İlk defa beni hissettim mesela.
İlk defa bu kadar benziyorum birine.
Biri ilk defa bu kadar benziyor bana.
Her gün daha da çok şaşırıyor,
Her gün daha çok seviyorum seni...
Yine akımda bugün sen varsın,
Yine derdinle hayalim hasta.
Bürüsün kalbimi derdin sarsın;
Bir ümit var bu tükenmez yasta.
Bir yaram var! Ona merhem vurman,
Bir hayaldir ki gönülden taşıyor.
Ayırırken bizi yollar ve zaman,
Sana kalbim daha çok yaklaşıyor.
Hüseyin Nihal Atsız
Kalbin benim olsun diyorum, çünkü mukadder…
Cismin sana yetmez mi? Çabuk kalbini sök, ver!
Yoktur öte âlemde de kurtulmaya bir yer!
Mutlak seveceksin beni, bundan kaçamazsın….
Ram ol bana, ruhun yeni bir âleme girsin…
Yazmış kaderin: Aşkıma ömrünce esirsin!
Aklınla, şuurunla, hayâlinle bilirsin.
Mutlak seveceksin beni, bundan kaçamazsın..
Hüseyin Nihal Atsız