Çıkar için her türlü kötülüğü yapmaya yatkın bir ruha sahiptiler, sonra da kendilerini bağışlarlardı. İnsanın en büyük kepazeliği işte bu bağışlama duygusuydu. Kötülüklerin sürekli tekrar etmesinin nedeni de bu olabilirdi. Kendimizi hoş görmemiz, eninde sonunda bir gerekçe bulmamız. Olmadı ben aciz bir kulum, her türlü kötülüğü yapabilir, suçu işleyebilir ama Yaradanıma sığınır, kendimi bağışlatırım ucuzluğu.