O kadar ince düşündüm ki senelerce hemde. Ne yazık ki inceliğimden kırıldım. İyi niyetim koparıldı bedenimden. Hassas kalbim buzlu cam misali kırıldı. Kendi kendimi onarmaya çalışırken bile incitmekten korktum ben. Sevilme çabasından yorgun düştüm. Yaşama hevesimi ve hayat sevincimi soldurdular. Kuru yapraktan farkım kalmadı. Baktım ki yeşermeyeceğim artık, o halde toz olup rüzgara karışayım dedim. Ve çektim kendimi nefes alan her şeyden. Böylesi çok daha zararsızdı çünkü. Kendimle, sessizliğimle ve yalnızlığımla kalmak en güzeliymiş onu fark ettim. Çok fazla koşturmuşum değmeyecek kimseleri mutlu etme uğruna. Artık onları yokluğumla huzursuz etmek adına kabuğuma çekildim. Sakin,huzurlu ve mutluyum