Memedê Torî-Dereng mamêKurdî
(Waxt,wûnda bû li ber çavên nedîtî!)
Dereng mamê, Ji mirinê re
Ji dayikbûna min, li payîzê ke germ û li ode ke reşş, li piştî maxrabe çêbûye . Lîstikên go zarok dilîstin û me li wan di mayzen,
Zarokê ku diçûne dibistanê û em diçûne nav raze, palahiye...
Ciwanên go li zanîngehê, li dinyayê digerehen
Û em tevi zarokê xwe û jinê xwa li gund ...
Zilamê go zarokên xwa dibîne xwendinê taybet û em ,em kal bûne, zarokê ma li bajarê ki biyanî zanîngeh xilas kirinê ,karên wa destên wêda û zewicî na
Belkî li ma napirsin , belkî em jibîrkirinê
Emrê min 45 sal û ji mirinê re Dereng mamê
Memedê Torî-şevê dirêjKurdî
Rêya ke dirêj dema ,şev nîvê şevê
Ez,tûrê min û cohtek şekal'e min
Ez bi tecrûbe me, nive re da bimînim
Edi evla bûne min şikale min ji nayên
Sale da li Kurdistanê şevê kin îşeve
Le xuyaye şevê herî dirêj ye îşev bê
Roje go tu na li rex min
Ew şev ji dibe dojeh û agirê wena ke
Li ser dîlemin dixe û dişewitîne...
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Memedê Torî-bawerîKurdî
Ka min bêne ber bira xwe û Xeyal bike ;
azda min kirîye melekê Tawus
Û tu ,keçikê êzîdî , tu bawerî min dike
Tu min miqedes dibîne
Wî wextî eze ji dew azda biqerehim û bikevime bindestê tede!
Dinya êdî wekî qefeseke teng li ser rihê mirov girtiye. Tu li ku derê binerî, tu li kîjan alî bimeşî, tu rastî dîwarekî sar û bêrih têyî. Ev dinya, ku berê bi dengê zarokan, bi parvekirina nan û bi samîmiyeta cîrantiyê dihat naskirin, niha bûye wekî çoleke bêdawî û bêdeng. Lê ya herî giran ne ev bêdengî ye, ya herî giran ew e ku her kes di nav vê qelebalixiyê de tenê ye, bêkes e û ji hev biyanî ye. Mirov êdî ne wekî mirovên berê ne. Her kesî maskeyek li rûyê xwe kiriye û di pişt wan maskeyan de hesabên tarî û berjewendiyên piçûk veşartine. Gava tu li çavên yekî dinêrî, tu êdî ronahiya dostaniyê nabînî; tu tenê sîbera gumanê u sarbûna xerîbiya sedsalê dibînî. Kes naxwaze derdê kesî bibîstîne, kes naxwaze bibe merhema birîna kesî. Peyvên 'em' û 'me'hatine jibîrkirin, tenê 'ez' û 'ya min' maye. Ev xweperestiya ku wekî jehrê di nav rehên civakê de belav bûye, her tiştê pîroz û bedew xera kiriye. Em di serdemekê de ne ku derew wekî rastiyê tê firotin û rastî jî wekî gunehekî tê veşartin. Dilên ku berê bi evînê û bi merhametê lê didan, niha bûne wekî kevirên reş. Ma mirov çawa dikare di nav vê tariyê de nefesê bistîne? Ma mirov çawa dikare li rûyê van mirovan binerî ku her yek ji wan bûye gurê yê din? Ne hurmeta mezinan maye, ne jî parastina piçûkan. Her tişt bûye wekî bazarekê; hêsirên çavan, êşên giran û heta dîn û bawerî jî bûne amûrên bazirganiyê.
Gava mirov li van kolanên qelebalix dimeşe, hîs dike ku her gava wî di nava valahiyê de diçe. Ev dinya êdî ne cihê manê ye, cihê xerîbiya herî kûr e. Kesên ku hîna dilê wan paqij maye, kesên ku hîna bi bihayê merivahiyê dizanin, di vê dinyayê de wekî penaberan dijîn. Rihê me birîndar e, xeyalên me hatine kuştin û hêviyên me di bin barê vê bêwijdaniyê de pelçiqîne.