hnf
@bnet
2 okur puanı
Aralık 2019 tarihinde katıldı
Sanırsam uzun süre sonra bir kitap hakkında ne yazacağımı bilemedim. Kitabı bitirip üstüne kitaptan uyarlanan Call Me by Your Name isimli filmi izledim ve keşke izlemeseydim çünkü kitap zaten beni duygusal olarak yeterince sarstığından üstüne bir de film eklenince duygudan boğuldum resmen. Çarpılmış hale döndüm, morelim bozuldu ve dünyayı sorguluyorum. Bu kitap bana bu üçünü yaşatmayı başardıysa bu onu Ayberk’in Harika Kitapları kategorisine sokar.
Kitap Elio ve Oliver’ın aşkı çerçevesinde ilerliyor. Sadece bir yaz süreceklerini bildikleri bir aşk...
Ancak tabiki okumaya alışkın olduğumuz klasik aşk kitaplarından değil bu hatta aşk kitabı değil aslında. Bize duyguları o kadar iyi ve kusursuz aktarıyor ki bu onu bir analiz kitabı yapıyor bir nevi. Kitapta her bir cümlenin her bir kelimenin anlamı var bir yaşanmışlığı, üstüne düşünülmüşlüğü var. Son iki yıldır karşıma çok güzel kitaplar çıktı Antabus, Suç ve Ceza, Kardeşimin Hikayesi vs. Ancak böyle içine çeken bu denli anlatmak istediğini, yazdığını hissettirebilen bir kitapla karşılaşmadım. Yazar ilim ilim, ilmek ilmek yazmış ve hissettirmiş be anlatmak istediyse.
Karakterlerin özellikleri ve birbirleri için yaptıkları da bir o denli özenle seçilmiş ve hoş şeyler. Mizahi olarak okuduğunuz bir olay aslında büyük bir aşk itirafı veya duygu yoğunluğu olarak geri dönüyor üstüne çok az düşününce.
Kitap film arası farklara azıcık değinecek olursam elbette kitaptaki anlatılmak istenen hareketleri ve duyguları daha iyi anlıyorsunuz ancak kitabı okuyan biri filmi izlediğinde aynı şeyi filmde de anlıyor zaten. Kitap başlarında size nereye geldik biz şimdi bu kim neresi ki burası demenize sebep oluyor ancak filmde olay ve zaman olgusu daha net oturmuş bir şekilde karşımıza çıkıyor. İkisinin de sonu yıkıcıydı ancak farklıydı ve
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
yalnız insanların başucu eseri.
dostoyevski bu romanında insanların beyin kıvrımlarında neşter dolaştırıyor diyebiliriz. kulak verin dostoyevski'ye, o insanlık adına tüm gerçekleri söyleme cesaretini gösteriyor. insanlık...hani şu kibrinden geçilmeyen, hani şu her şeyi bildiğini sanan, hani şu sen, ben, bizler, hepimiz...
kafası karışık bir adamın kendi iç savaşını, kendi ağzından, kendi gelgitleriyle müthiş bir şekilde akıcı tempoyla anlattığı bir roman, uyumsuz ruhumuzun sessiz çığlığı...
ilk kısım 'yeraltı' ikinci kısım ise 'notlar'
ilk kısımda insanoğlunun derin karakteristik ve psikolojik analizi yer almaktadır. dostoyevski, yaratıcı monologları . bıraktığı her soru işaretini başka bir soru işaretiyle çözmüştür. geçmişten beri süregelen deterministik ilişkiyi biz kitapseverlere kafa karıştırmadan tanımlamıştır. soru soruyu doğurmuş ve cevap da bir sonraki soru içersinde sessizce kaybolup gitmiştir. insanoğluna ait en büyük özellik olan nankörlüğü anlatmış. çok fazla bilmenin işe yaramadığını, gelişmişliğin en büyük tembellikleri doğuracağını acımasız bir şekilde göstermiştir.
ikinci kısımda ise ilk bölümde yaptığı insanoğlu felsefesine örnek olacak nitelikte bir öyküye yer vermiştir. kahramanın anlık düşünce değişimlerini, olaylar karşısında gösterdiği dengesiz davranışlarını, gururunu korumak isterken sergilediği tutarsız karakter biçimlerini, çok bildiğini ve kimse gibi olmadığını düşündüğü halde ezikliğe boyun eğdiği geri dönüşü olmayan durumlarını ve buna benzer bir çok insani anları analiz etmiştir.
hikayeyi ise vurucu ve acıklı bir şekilde bitirmiştir. ilk bölümde bahsettiği nankörlük duygusunun verdiği acıyı en içten derecede hissettirerek sonlandırmıştır.
kitabı okuyan herkes böbürlenerek "resmen beni anlatıyor yav" geyiği yapmasın. zira bir yeraltı
