Büşra Nur Aydoğan
@bnuraydogan
Serin bir rüyanın hatırınadır çektiğim dünya ağrısı..
Şu anda okuduğu kitaplar
“...hayat bizi yavaş yavaş ölüme alıştırır.
Geldik gidiyoruz!”
Birtakım maddi sebepleri bilinmekle beraber, daha önce bilinmeyen meçhullerden geliniyor, doğuluyor, büyünüyor, bir zaman bir arada haşır neşir olunuyor, birbirine alışılıyor, sonra yavaş yavaş dağılınıyordu. Bütün bunlar nasıl da ağır ağır, alıştıra alıştıra oluyordu. Ezellerden ebedlere bitmez, başı sonu olmayan bir yolculuk!
Böyle sıkıntılı zamanlarda “teselli”nin, en büyük tesellinin susmak olduğunu biliyordu. Açılmak içinse, ağlamak, bol bol ağlamak lâzımdı..
“Bir insanın verdiği sırrı başkalarına ulaştırmak en büyük ahlâksızlıktır!”