serkan murat kırıkcı
@bodakedi
tertemiz, makul fiyatlı ikinci el kitaplar:
instagram.com/kpksahaf
118 okur puanı
Ekim 2021 tarihinde katıldı
poe sever bir okur olarak "usher evi'nin çöküşü"nün yeniden yorumlanması merak uyandırmıştı. üstelik locus en iyi korku romanı ödülüyle taçlanmış. arka kapağa bakarsak övgülere boğulmuş ve gotik zevk unsuru olduğunun altı çizilmiş. büyüleyici bir dilden, sürükleyicilikten ve tüyleri diken diken eden bir atmosferden söz ediliyor. hiç de öyle olmadı. buz gibi soğuk ve uzak bir roman. bu kadar övülecek ne varmış anlamadım. yarıladığımda bile yaprak kımıldamıyordu ve ne olacağını merak etmiyordum. sayfaları çevirmek işkence haline gelince 86. sayfada pes ettim. belki de çevirisi kötüdür kimbilir.
eski günleri yâd etmenin ağırlığı altında ezilenleri anlatıyor günbatımında. o kadar duru, pürüzsüz bir anlatımı var ki etkileyici. dönüp kendine baktırıyor. nereden nereye geldim sonum ne olacak düşüncesiyle baş başa bırakıyor okurunu. "bir insanın dünyadan göçüp gitmesi o kadar da önemli görülmüyor. her gün her yerde herhangi bir sebepten insanlar ölüyor ve yenileri doğuyor. ölüm de, yaşam da günlük yaşamın bir parçası." diyor hwang sok-young. maziye bakmanın önemine değiniyor. pişmanlıkların bıraktığı izlerin haritasını çıkarıyor. "zor zamanlar gelince başından itibaren geriye dönüp bakmamız gerektiğini anladık." diyor. geride bıraktıklarıyla hesaplaşmayı sevenler ıskalamasın derim.
epeydir ihmal ettiğim poyabir ödüllü kitaplara nihayet başladım. ilk kitap poyabir 2019 kristal kelepçe yılın polisiye romanı ödülünü alan roman oldu. kendi hâlinde bir ev kadını, bir terzi, mahallenin yıldız ablası ile tanıştırıyor okuru farahnaz'ın çiçeği. "1979 yılında kılıçlılar'ın başından geçen bütün olayları anlatacak, bir dedektif romanı yazacaktım. dedektif, bir terzi ve ev kadınıydı, alışılmışın dışındaydı ama mühim değildi bu. hep bir başkomiser yahut özel dedektif ya da kolombo gibi bir karakter çözecek değildi ya cinayetleri." diyor yıldız alatan. önce arapsaçı, ardından çorap söküğü tabirlerini kullanmaya layık bir hikâye. gizemini sonuna kadar koruyan, kurgusu ve atmosferiyle okurunu avcunun içine alan şahane polisiye. tek solukta bayıla bayıla okudum. polisiye okurları ıskalamasın derdim ama sanırım bir ben kalmışımdır okumayan...
"nasıl bir hayat bu? her şey yarım." diyenleri anlatıyor atıf bey ve diğer muhteremler. 1964 yılının orta anadolusundan insan manzaralarını... babasını ve abisini katletmiş on yedi yaşında bir çocuk, ilk kez ağır ceza savunması üstlenen avukatı, mahkumlar ve kediler... çoklu anlatıcı ile oluşan bütüne çok şey sığdırmış hüsnü arkan. geçmişi, toplumsal meseleleri ve çözülmeleri bıraktığı boşluklardan sızıyor. "anladım ki bu dünyada gariplerin geleceği yok. gariplere gelecek gelmeyecek. acayip bir fukaralık hissi bu." diyor.
virginia woolf'un yazdığı tek oyun olan freshwater nihayet dilimize çevrilmiş. üç perdelik oyunu 1923'te yazmış woolf. 1935'te yeniden elden geçirip son şeklini vermiş. ilk gösterimi de aynı yıl yeğeni angelica'nın doğum gününü kutlamak için yapılmış. oyundaki karakterlerin hepsi o dönemin tanınmış sanatçılarından oluşuyor. hepsi birbirinden tuhaf karakterler. woolf'un çağdaşlarıyla ve şiirle alay etmek için yazdığı belli. dünyadan kopuk entellektüeller ve sanatçılar üzerinden geçtiği dalga epey kahkaha attırıyor. gösterimleri de günlüğüne "gevşemiş ve kahkahalarla dolu akşam" olarak kayda geçmiş. oyunun iki el yazması leonard woolf'un ölümünden bir kaç hafta sonra olivier bell tarafından keşfedilmiş. woolf'un hiç duyurmak istemediği, önemsiz saydığı metin olduğu düşünülmüş. oysa hiç de öyle değil. çok tempolu ve komik bir oyun. woolf delisi olarak bayıla bayıla okudum.
