Ratatouille
@bolul
Şu anda okuduğu kitaplar
İçsel Yıkım
Yıkıntılar öyle herkese hitap eden bir kitap değil. Okurken seni rahatlatmıyor, aksine rahatsız ediyor. Çünkü anlattığı şey dışarıdaki yıkım değil, insanın kendi içinde biriktirdiği enkaz.
Kitap boyunca şunu net hissediyorsun: İnsan bazen kendi geçmişinin altında kalıyor. Kaçamıyor, unutamıyor, üstünü örttüğünü sandığı her şey bir noktada tekrar karşısına çıkıyor. Bu yönüyle baya gerçek.
Anlatım dili sade ama vurduğu yerler sert. Öyle süslü cümleler yok, doğrudan giriyor konuya. Bu da kitabı daha samimi ama aynı zamanda daha ağır yapıyor.
Bence en güçlü tarafı şu: Yıkımı güzellemiyor. Acıyı romantize etmiyor. Ne varsa olduğu gibi koyuyor ortaya. Bu yüzden yer yer sert geliyor ama tam da bu yüzden etkiliyor.
Kısacası Yıkıntılar, kafa dağıtmalık bir kitap değil. Okuyunca bir şeyler düşünmek zorunda kalıyorsun. Herkes sevmez ama anlayan için sağlam kitap.
Reklam
Yabancılaşmak
Yabancı, yalnız bir bireyin değil, modern insanın hikâyesidir. Camus, toplumsal yargının bireyi nasıl “ötekileştirdiğini” gösterirken, aynı zamanda yaşamın anlamsızlığını kabullenmenin de bir özgürlük biçimi olabileceğini savunur.
Romanın sonunda Meursault’nun “her şeyin aynı olduğunu” fark etmesi, Camus’nun insanın kaderine karşı başkaldırısının sessiz bir biçimidir.
Körlük – İnsanlığın Gözlerine Çekilen Beyaz Bir Perde1000Kitap
José Saramago’nun Körlük adlı eseri, sıradan bir felaket anlatısı gibi başlasa da kısa sürede bu felaketin aslında ne kadar sıradan olduğunu fark ettiriyor insana. Körlük, kelimenin tam anlamıyla bir “görmemek” hali değil; daha çok görmeyi reddetmek, hatta daha sert bir ifadeyle görmeyi hak etmeyen bir toplumun kaçınılmaz sonu gibi hissettiriyor. Kitabı okurken, insana dair her katmanın birer birer soyulduğunu, her rahat konforun altından çıplak, ilkel ve hatta ürkütücü bir gerçekliğin sızdığını hissediyorsun.
Kitapta “ilk kör” ile başlayan bu bulaşıcı beyaz körlük salgını, sadece görme duyusunu değil, insan olmanın temel etik kodlarını da beraberinde götürüyor. Saramago, karakterlerine isim vermiyor – çünkü o insanlar biziz. Okurla karakterler arasında bir yabancılaşma yaratmak yerine, onları neredeyse aynaya dönüştürüyor. Doktorun karısı gibi birkaç istisna dışında herkesin isimsiz oluşu, kitaptaki herkesin “herkes” oluşu, bireyin değil, toplumun çözülüşünü anlatıyor.
Dil yapısı alışıldık kalıpların dışında. Noktalama işaretlerinin kasıtlı eksikliği, diyaloğun içine yedirilmiş anlatım; başta yorucu gibi gelse de bir süre sonra kör bir dünyanın kaotik doğasına uyum sağlamış hissi veriyor. Kurgusal biçimi bile, içeriğin ne kadar bilinçli bir bütünlükle oluşturulduğunu kanıtlıyor. Saramago’nun bu anlatı biçimi, yalnızca estetik bir tercih değil, aynı zamanda okuyucunun kendi görsel konforundan çıkmasını sağlamak için bir araç.
Kitabı okuyup bitirdikten sonra kafamda yankılanan en büyük cümle şu oldu:
“İnsanlar birbirlerine bunu yapıyor.”
Evet, bu kadar basit ve bu kadar sert. Ne doğal afet, ne tanrısal bir ceza, ne de dış bir düşman… Körlüğün kendisi içeride, gözlerin ardında saklı. Birbirine tecavüz eden, ekmeği paylaşmayıp saklayan, gücü ele geçirip zulmeden körler