Esra
@bookbreaktime
PR and Housewife ;)
Public Relation and Advertisement
154 okur puanı
Kasım 2018 tarihinde katıldı
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bir ev.
Bir oda.
Bir adam.
Büyük bir karanlık.
Kocaman bir boşluk.
Dopdolu ama sessiz düşünceler. Ses veren ama olmayan kişiler. Kendi zifiri karanlığından çıkmak isteyen bir adam.
Bir dost eli uzanıyor ve işin ehli bir dost dokunuyor hayatına. Yokuş aşağı inilen sokakların sonu aydınlığa mı çıkıyor acaba.
Yavaş yavaş çözülen düğümler.
Sonu ise bütün kıyıyı temizleyen bir dalga. Seslerin bittiği, tükendiği ya da yitip giden bir insan. Kalp ağrısı. Ruhun ağırlığı. Ama kabullenişin bir nebze olsa rahatlığı.
Bu kitabı okurken Orhan'ın karanlığının içinde onunla birlikte debelenip durdum. O kalmak istedi. Ama ben bir an önce çıkmak istedim. Acı ve hüzün. Bolca tedirginlik hali. Altını çizdiğim onlarca cümle. Durup düşündüğüm anlar. Su gibi akıp gitmedi zaman. 10 gün geçti. Kitabın son sayfasını çevirdiğimde bende kalanlar yoğun derin duygular. 10 gün. Ama etkisi daha uzun sürecek o belli.
"Bir insanın içine düşmtek, bir uçuruma düşmekten daha sessizdir..."
"Bazı insanlar, karanlığı ev bellemişlerdir. Onlara ışık gösterdiğinde, körleşirler."
"Oğuz Atay'ın hikayesi bana hep tanıdık gelmiştir. Kendine bile itiraf edemediği şeylerin içinde boğulan adamlar. Yarım bırakılmış cümleler. Sessiz bağırışlar ve en çok da unutulmak korkusu. Belki de bu yüzden seviyorum onu. Kelimeyle değil, kelimenin eksikliğiyle konuşuyor."