Esra
@bookbreaktime
"Kendinle bile konuşmuyorsun bu aralar /
Ceset torbası dikiyor dilin/
Tek başınalık değil/
Parçaların bütünü bu yalnızlık"
Reklam
" Ailesi, dünyanın fakir insanlardan beklediği her şeyi yerine getiriyordu, babası bankadaki küçük memurlara kahvaltı götürüyor, annesi dışarıya dikiş dikeceğim diye durup dinlenmeden çalışıyor, kız kardeşi müşterilerin arzularını yerine getirmek için tezgahın arkasında oradan oraya koşuşturuyordu, fakat ailesinin gücü bundan fazlasına yetmiyordu. "
"İlk tepkilerde gösterilen kararlılık ve güven umutlandırdı onu. Kendini tekrar insanlar arasında hissediyor ve her ikisinden, hem doktordan hem çilingirden aralarında doğru dürüst bir ayrım yapmaksızın büyük ve mucizevi şeyler ümit ediyordu."
Reklam