Sibel
@bookshug
Öğretmen
Özel Eğitim Öğretmeni
13 Kasım
127 okur puanı
Aralık 2020 tarihinde katıldı
Selammm 🧚🏻
Instagram'da okuduğum kitapların paylaşımlarını yaparak eserler üzerine yorumlarda bulunuyorum. Sizi de sayfama beklerim, gelirseniz çok sevinirim.🍀
instagram.com/kitapligimdakisirius
Reklam
Puan vermedi·304 syf.·
9 günde okudu
·2026 14. kitabı
Eser, on üç yaşına kadar el bebek gül bebek, şehirli bir ailenin tek kızı olarak büyütülen, ancak bir gün aniden hiç tanımadığı öz ailesine geri verilen bir kız çocuğunun hikayesini anlatıyor. Ne adı var kahramanımızın ne de sığınacak net bir aidiyeti... O artık sadece "L'Arminuta", yani "Geri Verilen".
Yazarın dili o kadar duru, o kadar süssüz ki; karakterin yaşadığı o keskin aidiyetsizlik sancısını, terk edilmişlik hissini ajitasyon yapmadan, tam göğsünüzün ortasına bırakıyor. İki farklı dünya, iki farklı anne modeli ve arada sıkışıp kalan, çocukluğunu bir gecede geride bırakmak zorunda olan bir ruh.
Özellikle kız kardeş Adriana ile kurdukları o vahşi ama sımsıcak bağ beni en çok etkileyen yerlerden biri oldu. Aidiyeti kan bağında değil, acı ortaklığında buluyorlar.
Yalın, sarsıcı ve çok gerçekçi bir yüzleşme romanı arıyorsanız mutlaka listenize ekleyin.
“Sonraları aidiyetimi kaybettim, artık kimin kızı olduğumu bilmiyorum.”
Hikâye, IQ’su 68 olan ve öğrenme güçlüğü çeken Charlie Gordon’un, deneysel bir ameliyatla zekâsının artırılmasını konu alıyor. Bu süreçte Charlie, laboratuvar faresi Algernon ile yarışır. Charlie’nin zekâsı dâhi seviyesine ulaştıkça, dünya onun için daha net ama bir o kadar da acımasız bir yer haline gelir.
Hikâyede Charlie’nin yazdığı raporları okuyoruz. Başlangıçta yazım hatalarıyla dolu, çocuksu bir dille yazılan bu raporlar Charlie zekâ kazandıkça felsefi, derin ve kusursuz bir dile evriliyor.
Charlie zeka değişimini tamamladığında, çocukken "arkadaşım" sandığı insanların aslında onunla dalga geçtiğini fark ediyor. Bu kitabın en vurucu noktası benim için. Zekâ arttıkça, izolasyon da artar. Charlie, toplumun dışladığı "saf" biriyken, toplumun anlayamadığı "kibirli" bir dâhiye dönüşüyor.
Algernon sadece bir fare değil, Charlie’nin geleceğinin bir projeksiyonudur. Algernon’un gerilemeye başlamasıyla Charlie, kendi sonunu görmeye başlıyor.
"Lütfen, eğer vaktiniz olursa, arka bahçedeki Algernon'un mezarına biraz çiçek koyun."
Algernon’a Çiçekler, okuduktan sonra uzun süre etkisinden çıkamayacağınız, her satırında kendinizden bir parça vicdan sorgusu bulacağınız bir eser.
Sizce Charlie'nin ameliyattan önceki o saf mutluluğu mu, yoksa her şeyi fark ettiği o kısa süreli dâhiliği mi daha değerliydi?
