“Böbürlenerek, kalbimi asla kıramayacaklarını düşünürdüm, Bay Jarndyce. Onlara bunu yaptırmamaya kararlıydım. Vücudumda bir araz çıkıp da ölene kadar içinde bulundukları gülünçlüğü onlara yansıtarak onları itham edebileceğime, edebildiğime inanırdım. Ama yıprandım. Ne zamandır böyle yıprandığımı bilmiyorum (…)”
Reklam
-ama başkasına güveneceğime kendime güvenirim daha iyi!
Böyle pespaye bir çağ adap için uygun bir ortam değil. Bu çağ sadece bayağılık doğuruyor.
Biz de unuturuz, olur biter! Her şeyi unutulmaya bırakırız.
İnsanoğlu bu belaya nasıl bulaşmış, kimlerin günahları yüzünden genç insanlar bu çukura düşüyor, bilmiyorum.