booksofbet
@booksofbet
instagram.com/booksofbet /Instagram
Astrolog
İstanbul Üniversitesi
İstanbul
null, 21 Mart
438 okur puanı
Ocak 2018 tarihinde katıldı
2. Cilt
Victor Hugo bu kitapta diyor ki: “Bu kitap, baş kahramanı sonsuzluk olan bir dramdır. İnsan, yan karakterdir.”
Evet, gerçekten de Victor Hugo bu kitabında sonsuzluğa değiniyor: tarihin sonsuzluğu, dinlerin sonsuzluğu, insanın sonsuzluğu, insan ruhunun sonsuzluğu, hatta Tanrı’nın sonsuzluğu… O kadar çok sonsuzluğa değiniyor ki o sonsuzluk içindeki dram ve insanlar gerçekten yan karakter.
#bukitapneöğretti Hepimiz ışığız, hepimiz Allah’ın birer parçasıyız ve bu sonsuz döngüde var olma mücadelesinin seçimlerini sadece dünya şartları ve vicdanımız arasında yaşıyoruz. Neyi seçersen o oluyorsun.
Reklam
Çok güzel hikayelerle geldim dostlar, nasılsınız?
.
Dün okuduğum ve beni derin hüzünlere sürükleyen kitaptan sonra hikayelerin derinliğine, hikayelerin büyüsüne ihtiyacım olduğuna karar verdim. Cam Duvarlar oldu tercihim. İyi ki de olmuş.
.
Her hikayede (arka kapakta dediği gibi) kahramanlar capcanlı ve yanımda gibiydi gerçekten. Çünkü çok bizdenler. Derin derin düşündüşüren öyküler değiller. Sade, kolay anlaşılır ama etkileyiciler. Sıcacık bir mahallede hep beraber yaşayan komşularız da hayatlarımızı anlattık birbirimize sanki. Kahramanlar o denli etkiledi beni.
.
Hangi hikayeyi daha çok sevdim karar vermek çok zor. Hepsi birbirinden güzeldi ama Cam Duvarlar çoğu aile yapısına ayna tutuyor. Sanırım o yüzden en çok Cam Duvarları sevdim.
.
Okurken etkilendiğim bazı cümleler var. Mesela:
.
🖋 " Her nesneyi akılla tartmaya çalışırken kalp gözümün pınarlarını kurutmuşum.." diyor bir yerde.
.
Böyleyiz bazen değil mi? Hele ki büyük şehirlerde. Koşturmaca, yaşam, ezilmeme derdi derken ne kadar da unutuyoruz kendimizi salmayı. Akılla yol alacağız derken kalbi dinlemeyi unutuyoruz. Daha çok dinlemek gerek .
.
🖋 " Eğer aynadaki görüntünüzü beğenmiyorsanız, üstünüze çekidüzen verirsiniz. Aynayı eğip bükmek çare olmaz; sonra kırılır, elinizi de parçalar."
.
Çözemediğimiz konularda, beğenmediğimiz ve neden böyle oluyor konularda kendimize dönüp bakmamız gerektiğini ne güzel özetliyor değil mi?
.
Bir de sebepsiz etkilendiğim bir cümle oldu: 🖋 " Kimseye 'kal' demem artık. "nereye?" diye sesleneceğim sadece. "
.
Bazen kal dememek lazım.
.
#bukitapneöğretti Hayat akıyor. Hayat bizimle ve bizim dışımızda akıp gidiyor. Karşı koymadan onun nehrinde akmak gerek. Bu akışta yanımızda olan herkesi gerçekten tanımalı, gerçekten var olmalı, dünyadan geçtiğimize değmesini
Satırlarında ilk kez dolaştığım bir yazarla, Ayfer Tunç ile geldim bu akşam. Akşam hüznü çöker ya bazen, işte bugün kapağı kapayınca gerçekten çöktü o hüzün üzerime. 12 Eylül öncesinde yeşermiş ama o tarihin gölgesinde kalmış bir aşkın gölgesinde kalan bir kadın ve hayatını arayışla geçiren, hiçliğe uzanan bir adam... Bir gün yolları kesişir ve günlükleriyle bize uzanırlar.
.
Günlükleri okurken önce bi' sendeledim. Sonra ayırdına vardım. Kitap düzeni sol taraf yalnızca E. Bey'e, sağ taraf yalnızca D. Hanım'a ayrılmış. Önce sol sayfaları okuyup bitirdim, sonra aynı tarihleri bir de sağ taraftan okuyup bitirdim. Aynı zaman diliminde yaşayan farklı hayatlar, farklı acılar, farklı kabuller. Ya da kabul gibi görünen kendini kandırmalar. Bilemiyorum artık, siz okuyunca ne derseniz o olsun. Geç tanıştım ama çok sevdim Tunç'u.
.
Hayat ne garip değil mi? Bir sürü kişiyle tanışıyor, görüşüyor, konuşuyoruz ama bazen biz saklıyoruz bir şeyleri bazen de karşımızdakiler. Güvensizlik değilmiş bu her zaman. İsmini koyamadığım bir şeymiş. Önyargılı olmak öyle kolay ki... Halbuki her beden, ardında fazlaca yük taşıyor zaten. Önyargılar sadece diğerinin hatta bizim yükümüzü artırıyor. Kendini bile zor taşıyan insanoğlu, bazen konuşmaya ihtiyaç duyuyor. E. Ve D. Yalnızca bunu isterken rastlıyorlar işte. Umarım benzer his ve düşüncelerle okursunuz... Sevgilerimle
.
Küçük küçük pencerelerle dolu bir duvar düşünün. Duvar kocaman ve aradını görebilmeniz için mutlaka bu 32 adet pencereye yaklaşmanız gerekiyor. Olağanüstü şeyler göreceğinizden değil de, tanış olduğunuz hayatlara bir de Steinbeck duvarı ardından bakmak var aklınızda. İlk pencereye yanaştınız ve hikaye başladı.
.
Göreceğiniz şey genelde Mack ve arkadaşları üzerine kurulu. Ancak koskaca bir sokakta hataya tutunmaya çalışan insanlara konuk oluyorsunuz. Bir amacınız yok, sadece izliyor ve anlıyorsunuz söylenmek isteneni. Kurulu yaşam düzenine karşı gelen Mack ve arkadaşlarını sevecek, ellerinde hatrı sayılır bir şey olmadığı halde mutlu olmanın ve birbirlerini sevmenin yolunu bulmuş olan bu insanların hayatlarını okurken su gibi geçen zamanı anlamayacaksınız. Özellikle 100.sayfadan sonra benim için gerçekten aktı gitti.
.
@bizimmahalleninkitapcisi
Bu güzel Steinbeck etkinliğini yaptığın için çok teşekkür ederim
.
.
.
#kitap #book #okudumbitti #kitapyorumu #booksofbetinönerileri #booksofbetblog #booksofbetinkitapları #okudumokuyun
Ne denli güzel bir kitap okuduğumu ifade edebileceğim kelimeleri seçebilmek üzere bilgisayar başına oturdum, umarım başarabilirim. Öncelikle bu kitabı uzun zamandır beklettiğim için oldukça pişman olduğumu söylemeliyim. #birkutukitap ile gelmişti ve ben bir gün okurum diye kaldırmıştım. O gün bu haftalara denk geldi. İyi ki de geldi. Kitapta hepimizin aşina olduğu isimler var : James Joyce, Samuel Beckett, Carl Jung, Picasso, vb. Her isim kitapta özel bir yere sahip ama bizi asıl ilgilendiren James Joyce’un kızı Lucia Joyce.
.
Lucia bir dansçı. Hem de çok iyi bir dansçı. Bir dâhinin kızı ama oldukça geleneksel ve kapalı bir zihniyetle büyüdüğü için sıkışıp kalmış. Ölene kadar asla kendi seçimini yapamamış. Tek bir şey hariç! O da kitabın sonunda! Söyleyemem yani.
.
Danslarını ve onu çok merak ettiğim için kendisini araştırdım ve İnternette denizkızı dans fotoğrafına denk geldim. Şahane, çok güzel! Lucia, birtakım travmaları yaşamasaydı, hayat ona fırsat sunsaydı çok farklı şekilde anılıyor ve biliniyor olabilirdi. Çok üzüldüm, hayatta ona vefalı davranılmasını isterdim ama her ne kadar şaşaalı görünse de bir kafesten farklı olmayan hayatında, o kafeste ne denli acılar çektiğine şahit oldum.
.
Fırsat bulduğum her dakika hiç elimden düşürmeden okudum. Hayran oldum. Her satırda daha da çekildim onların yaşamına. O dönemlerde, Paris’te, sanatın eşiğinde hatta içinde yaşadığımı hayal ettim. Tabi ki okurken kendimi hep Lucia yerine koydum. Carl Jung ile yaptığı seanslarda vurucu noktaya geldiğimde o deneyimi yaşamış olabileceğini tahmin etmiştim ama yine de umutla farklı son görmek istedim. Ne yazık ki umutlar her zaman bizden yana olmuyor. Lucia! Keşke bir şekilde anılıyor olduğunu bilseydi.
.
Ailesinin her üyesiyle resmen bir imtihana tabî olan Lucia aslında çok zor
Reklam