“Sanırım gidersem her şey daha kolay olacak,” dedim. Başımı çevirip başka yöne baktım. “Her tarafı dikenlerle kaplı birini kim etrafında ister ki?”
“Dikenler?”
“Dikenli. İğneli. Huysuz. Aykırı.”
Karanlığa doğru haykırıyorum fakat cevap gelmiyor. Sadece seçim var. Benim seçimim.
Ölüyorum. Bunu biliyorum.
Ancak henüz ölmedim.
Diğer rüyalardaki gibi ölüm saklanmıyor; zaferinden emin olduğundan etrafımda dans ediyor.
Sonra yüzlerin, sonsuza dek taşıyacağımı bildiğim acının içinden ilerliyorum. Hepsinin içinden ilerliyorum. Çünkü seçimim o.
Her zaman onu seçeceğim.