booktales
@booktales
349 okur puanı
Kasım 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Bir kadının geçmişiyle, kaybolan kız kardeşinin yarattığı boşlukla ve sırlarla dolu bir dünyaylala başladığımız hikayede, iz sürme sürecini ve karakterin içsel çatışmalarını daha ilk sayfalardan itibaren oldukça merak uyandırıcı bir atmosferle giriş yaparken,bir kardeşin yokluğunun bir hayatı nasıl şekillendirebileceğini okurken kitabın, bildiğimiz o hızlı ve aksiyon dolu gerilimlerden farklı olduğunu gördüm..
Yazar, kayıp hikayesini çözerken acele etmiyor; aksine her bir ipucunu, karakterlerin geçmişini ve psikolojik analizlerini adeta iğne oyası gibi işliyor fakat bu durum kitabın temposunu beklentimin aksine oldukça yavaşlatan bir unsura dönüştü:((
Detayların ve karakter analizlerinin yoğunluğu, gizemin heyecanını biraz gölgede bırakarak hikayenin adımlarını fazlasıyla ağırlaştırıyor. Olay örgüsünün bu sakin ilerleyişi, daha tempolu bir akış aradığım için olsa gerek sayfaları çevirirken beni biraz zorladı diyebilirim:))
Kayıp Kardeş, ters köşelerle savrulacağınız bir macera değil, sindirerek okunması gereken, karakter odaklı bir psikolojik dram diyebilirim. Hikayenin dramatik yapısı ve kız kardeşlik bağının getirdiği o hüzünlü gizem oldukça başarılı işlenmiş yinede.
Eğer yüksek aksiyonlu bir polisiye yerine, insan psikolojisine ve karakterlerin iç dünyasına odaklanan sakin, puslu bir arayış hikayesi okumak isterseniz, doğru zamanda elinize aldığınızda sizi etkilemeyi başaracak bir kurgu diyebilirim..
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Bir annenin yaşayabileceği en korkunç kabus, iki yaşındaki Henry Clark’ın bir sabah beşiğinden aniden kaybolmasıyla başlıyor. Arkada kalan tek şey açık bir pencere, kanlı bir battaniye ve tekinsiz bir sessizlik...
Sadece bir çocuk kaybolmuyor aslında, medya, eş,komşular ve kamuoyu hemen en kolay kurbanı seçiyor, Anneyi. Daha ortada hiçbir kanıt yokken herkes kendi kafasında mahkemeyi kurup anneyi suçlu ilan ediyor. Charlie Parker, tam da bu toplumsal lincin ve belirsizliğin ortasında anne Collen Clark'ın avukatı Moxi'nin isteği ile davaya dahil oluyor.
Charlie Parker olayı deştikçe, hikaye basit bir kaçırılma vakası olmaktan çıkıp çok katmanlı bir psikolojik ve mistik gerilime dönüşüyor.Kasabanın o sakin, steril maskesi yavaş yavaş düşüyor. İpuçları Parker’ı sadece fiziksel delillere değil geçmişin gölgelerine,kasaba halkının susmayı tercih ettiği sırlara götürüyor. Suç, kefaret, manipülasyon ve gerçeklik algısı birbirine giriyor. Okur olarak biz de Parker'la birlikte şu sorunun peşinden gidiyoruz:
Asıl tehlike dışarıdaki bir canavar mı, yoksa içimizde besleyip büyüttüğümüz gizli günahlar mı?
Kitabın bize sunduğu nihai durak, sadece "Katil kim?" sorusunun cevaplandığı sıradan bir polisiye finaliyle değil,adalet ve gerçeklik kavramlarını sorgulatarak vuruyor darbesini. Gerçekler bir şekilde gün yüzüne çıksa bile, geride kalan yıkım, toplumsal önyargıların açtığı yaralar ve insan ruhunun karanlık tarafı baki kalıyor.
Kitap bittiğinde anlıyoruz ki, bazı sırlar toprağın altında ya da geçmişte sessiz kalmıyor, aksine ruhun dehlizlerinden yüzeye çıkıp zihnimizde fısıldamaya devam ediyor.
Fiziksel dünyanın ötesine geçip ruhların ve pisişik bağların karanlık dehlizlerine sızarak gerilim türüne bambaşka bir boyut kazandırmış.
Karanlığın sesine kulak vermekten korkmayanların
Bahçedeki limon ağacının gölgesi odanın içinde, karşımdaki duvara asılmış, sallanıyor, eğiliyor, doğruluyor, direniyordu. Yıkılmıyordu limon ağacı. Çünkü fırtına karşısında zayıflayan genç dallarını, yaşlı kökleri ayakta tutuyordu. Bir ışık, bir gölge oyunuydu Tıpkı benim içinde bulunduğum zihinsel medcezire benziyordu. Bir siniyor dalgalanmalar, bir şiddetleniyordu. Bir susuyor içimdeki sesler, bir çığlık oluyordu.Zaman zaman dalıp gidiyor, bir yerlerde dolanıp duruyor, sonra bedenime geriye dönüyordum. İç içe geçmiş olayların, anıların peşinden koşarken tıpkı şu limon ağacının genç dallarına benzetiyordum kendimi. Ama benim, benim tutacak, buraya, büyüdüğüm yere bağlayacak köküm yoktu.