İnsan en çok burada dağılır:
verdiğiyle değil,
hiçe sayılan emeğiyle.
Çünkü karşılık bulmayan her çaba,
yavaş yavaş anlamını kaybeder;
önce değersizleşir, sonra ağırlaşır,
en sonunda sahibini ezer.
Mesele çok vermek değil
kendini yanlış yerde tüketmektir.
Bazı topraklar kurudur;
ne kadar yağmur yağarsa yağsın
yeşermez.
Ve insan,
en çok da çoraklığı kabullenemediği için
yorulur.