28 yaşıma girdim bugün. Ölüme bir adım daha yaklaştım.
İnsan yaş aldıkça kalabalıklardan uzaklaşıyor; yalnızlık artık bir tercih, hatta bir sığınak gibi. Doğum günlerinin de bir anlamı kalmıyor. Kim kutlamış, kim unutmuş… hiçbirinin değeri yok. Yanımda olan birkaç insan ve ailem yeter. Gerisi gürültü.
Zaman ilerledikçe insan değişiyor. Daha sert, daha mesafeli, daha bencil… Belki de bu bir savunma mekanizması. Eskisi gibi sıcak, samimi ve açık olmak gelmiyor içimden. Her şeyin bir bedeli var çünkü.
Hayatı fazla ciddiye almaya gerek yok. Her şey geçiyor. İnsanlar da, duygular da, anlar da… Geriye sadece yorgunluk kalıyor.
Kimsenin çıkarına, beklentisine ya da menfaatine göre şekillenmeyeceğim. Bu yüzden bana bencil, kibirli diyenler varsa desinler. Umurumda değil.