37 Yorum
İnsanlara kolayca güvenilemeyeceğini, çoğu kişinin kendi çıkarını ve menfaatini önceliklendirdiğini öğrendim. Bu yüzden yalnızlığın da kendine özgü bir huzuru var :)
Mutluluk, çoğu insanın sandığı gibi dışarıda bulunacak bir şey değil. Başkalarının varlığıyla artabilir belki, ama özü hiçbir zaman başkasına ait değildir. İnsan, kendi içindeki boşluğu bir başkasıyla doldurmaya çalıştığında aslında kendinden uzaklaşır. Çünkü başkası giderse, o boşluk daha da derinleşir.
“İnsan insanın acısını alır” derler. Doğru, birinin varlığı bazen yarayı hafifletir. Ama hiçbir insan, başka bir insanın acısını tamamen ortadan kaldıramaz. Sadece üstünü örter, biraz susturur. Asıl iyileşme, insanın kendi içinde yüzleşmesiyle başlar. Kendi karanlığını kabul etmeden, kimse sana gerçek bir ışık olamaz.
Başkalarına bağlanan mutluluk kırılgandır. Bir mesaj gelmeyince, bir ses duyulmayınca, bir kişi gidince yıkılır. Ama kendi içinde kurduğun mutluluk daha sessizdir, daha sağlamdır. Çünkü o, kimseye bağlı değildir. Ne birine ihtiyaç duyar, ne de birinin varlığıyla anlam kazanır.
İnsan, kendi kendine iyi gelmeyi öğrendiğinde özgürleşir. Ve belki de o zaman, başkalarıyla kurduğu bağlar ilk kez gerçek olur. Çünkü artık ihtiyaçtan değil, seçimden doğar.
Mutluluk birine tutunmak değil, kendi ayaklarının üzerinde durabilmektir.
Önceki 2 yanıtı göster
Ne güzel anlatmışsın teşekkür ederim 🙏🏻
Doğru insan olmak ve sonra doğru insanı aramak bu gerçekten çoğu kişinin kaçırdığı bir nokta bence. Hepimiz sürekli doğru insanı arıyoruz biz doğru insan mıyız hiç düşünmedik belki. Güzel bir ilişki ve güzel bir insan değerlendirmesi de yanlış benim tecrübeme göre (sınırlar da olmakla birlikte tabi normal standartlar için konuşuyorum) güzel ilişki inşa edilir güzel insan inşa edilir emek vermeden bir anda "güzellikler bizi bulsun" diyoruz ve olmasını bekliyoruz.
Sevgi neydi sevgi emekti 😅
Umarım güzel insanlarla karşılaşırsın teşekkür ederim sohbetin için 🙏🏻🤝🏻🌼
3 yanıtı göster
Bu yorum görüntülenemiyor
Reklam
Bazı şeyleri insan bir anda anlamıyor. Ben de anlamadım. Küçükken din benim için daha çok ezberlenmiş cümlelerden, korkulardan, yapılması gerekenlerden ibaretti belki. Allah’ı seviyordum ama O’nu gerçekten tanıyor muydum bilmiyorum. Kur’an’ı okuyordum ama her ayetin bir insanın kalbine nasıl dokunduğunu, bir insanı nasıl ayağa kaldırdığını, nasıl iyileştirdiğini yaş aldıkça fark ettim. Şimdi dönüp geçmişime baktığımda anlıyorum ki insanın yaşı büyüdükçe sadece yüzü değişmiyor; kalbi, bakışı, anlayışı da değişiyor. Eskiden bazı şeyleri neden yaşadığımı sorgulardım. “Neden ben?”, “Neden bu kadar kırıldım?”, “Neden bazı dualarım olmadı?” derdim. Ama zaman geçtikçe Allah’ın bazen vermeyerek koruduğunu, bazen geciktirerek olgunlaştırdığını, bazen sustuğunu sandığımız anlarda bile aslında bizi duyduğunu öğrendim. Çünkü insan büyüdükçe mucizelerin sadece gökten inmediğini anlıyor. Bazen bir sabah uyanabilmekte, bazen hâlâ dayanabiliyor olmakta, bazen içindeki merhameti kaybetmemekte saklı oluyor mucize. Kur’an’ı her okuyuşumda farklı bir yerime dokunuyor artık. Küçükken sadece harflerini görürdüm; şimdi ise kendi hayatımı görüyorum içinde. Sabretmeyi, affetmeyi, insan olmayı, haddini bilmeyi, kalp kırmamayı… En çok da Allah’ın kullarını ne kadar iyi bildiğini görüyorum. Çünkü bazı ayetler var ki sanki tam insanın en yalnız anında inmiş gibi. Kimseye anlatamadığın şeyi anlatıyor sana. İçinde susturduğun yarayı biliyor gibi konuşuyor. Peygamberleri de yaş aldıkça daha farklı anlamaya başladım. Eskiden sadece isimlerini, hayat hikâyelerini öğrenirdim. Şimdi ise onların aslında ne kadar büyük acılar yaşayıp yine de merhametlerini kaybetmediklerini düşünüyorum. İnsanlardan kırılmışken bile insanlara iyi davranabilmek… Asıl güç belki de buydu. Özellikle Peygamber Efendimizin sabrını düşündükçe kendi öfkelerimden utanıyorum bazen. İnsanları yargılamak yerine anlamaya çalışmasını, kendisine kötülük edenler için bile iyi dilekte bulunmasını düşündükçe dinin aslında korkudan değil, vicdandan geçtiğini hissediyorum. Eskiden ibadet sadece yapılması gereken bir şey gibi gelirdi bazen. Şimdi ise Allah’a yaklaşmanın bir yolu gibi geliyor. Yorulduğumda secdeye kapanmanın neden insanın içini hafiflettiğini, dua ederken neden insanın boğazının düğümlendiğini daha iyi anlıyorum artık. Çünkü insan büyüdükçe herkesin her zaman yanında kalmadığını görüyor. Ama Allah’ın hep orada olduğunu fark ediyor. En sessiz gecede bile. Yaşım ilerledikçe şunu anladım: Din sadece kurallar bütünü değilmiş. Din; insanın vicdanıymış, merhametiymiş, niyetiymiş. Allah insanı kusursuz olmaya değil, samimi olmaya çağırıyormuş. Kur’an sadece okunacak bir kitap değilmiş; insanın kendini bulduğu bir aynaymış. Peygamberler de ulaşılmaz insanlar değilmiş; kırılmış, üzülmüş, sabretmiş ama yine de iyilikten vazgeçmemiş güzel kalpli insanlarmış. Belki hâlâ her şeyi bilmiyorum. Hâlâ anlamadığım, sorguladığım şeyler var. Ama artık biliyorum ki inanmak bazen her cevabı bulmak değil; kalbinle Allah’a güvenebilmekmiş. Ve ben yaş aldıkça korkarak değil, anlayarak inanmayı öğrendim. Belki de gerçek olgunluk tam olarak buydu.
open.spotify.com/track/49B8G1vWC...
Bu vardı kulaklıkta okurken onun etkisinden midir bilmiyorum ama gerçekten çok hoşuma gitti yazdıkların ve kendimi buldum bir çok yerde. Sorguladığımız şeyler belki aklımızın eseridir ve onu da Allah yarattığı için belki affedecektir ve belki de istediği şey sorgulamamızdır. Diğer konu ile de beni zor zamanlarımda rahatlatan bir ayet bırakmak istiyorum buraya (bakara suresi 216. Ayet)
"fakat olur ki siz bir şey'i hoşlanmazsınız halbuki hakkınızda o bir hayırdır ve olur ki bir şey'i severseniz halbuki hakkınızda o bir şerdir siz bilmezken Allah bilir" teşekkür ederim sohbetiniz için teşekkür ederim 🙏🏻🥰🫶🏻 herşey gönlünüzce olsun
1 yanıtı göster
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.