Ey milletimin lahzada halk ettiği ordu!
Baktın ki bütün bir vatan elden gidiyordu,
Boğdun coşarak düşmanının gayzını kanda...
Derler ki, esâret denilen halka cihanda
Bir geçti mi hür boyna, asırlar kıramazmış;
Bir secde eden, bir daha baş kaldıramazmış!
Ancak sen o zinciri söküp kırmayı bildin;
Gökten geniş alnınla ne taptın, ne eğildin
Dünya seni sehpâya çekerken gözü bağlı;
Mağlûbu o gün gördü cihan galib edalı...
Bir taştı, fakat, benliğin en sonra kabından,
Sarsıldı cihan kükremiş arslan gazabından.
Çarpıştın ölümlerle, boğuştun heyecanla;
Sildin kara gözlerden akan yaşları kanla!
Memnun kapanır gözlerim ölsem de vatanda;
Mâdemki cihan neş'eli, mâdemki bu anda
Seyretmede bir kafile Türk ordularından
Şarkın ebedi fecrini İzmir sularından!