KİTAP İNCELEMEM1000Kitap
EROS / TUĞBA SARIÜNAL
Başlangıçta hiçbir şey yoktu. Ne gökyüzü, ne deniz, ne de zaman … Sadece Kaos vardı- sessiz, sınırsız, biçimsiz bir boşluk …
Kitap, bu güzel satırlarla başlıyor. Sonrası Kaos’tan doğan yeni bir dünya. Önce Yer ve Gök birleşiyor, daha sonra titanlar ortaya çıkıyor. Ve zaman … Her şeyi yutan, hiçbir şeyin sonsuza dek sürmesine izin vermeyen zaman. Ne acı ki ; Afrodit bir ölümlü olan Psykhe ‘ nin ruh güzelliğini kıskanıyor ve Eros’ a onu en çirkin adama aşık etmesi için emrediyor. Ancak kader bu ya, bu defa ok kalpten daha derinlere saplanıyor…
Mitoloji okumayı çok seven biri olarak , her cümlesini hayranlıkla okuduğum bir kitap oldu. Efsaneler Çağı serisinin ilk kitabı olan bu kitap, aynı zamanda benim yazarla tanışma kitabım. Olayların insan olgusu ve davranışları üzerinden, psikolojik yönleri ile anlatılması ayrı bir derinlik katmış esere. Serinin devamı için sabırsızım Ayrıca en sevdiğim alıntılardan bırakıyorum aşağıya , bir göz atın derim. Kitaplarla kalın
-“Ölüm basit kalırdı. Unutmak kolay sayılırdı. Ama sınamak… Ruhu yalnızca incitmez, şekillendirirdi.”
-“Aşk, dokunulmamış sevgiden doğan ilahi bir duyguydu.”
-“Ve o an anladı: aşk sadece hissetmek değil, kaybetmeyi de göze almaktı !”
Mutsuz olmaya tahammülümüz olmalı
“Mutluluğun trajedisi, modern mutluluk kavramının insanları sistematik olarak mutsuzluğa sürüklemesindedir.”
Gerçekten de bugün mutsuz olmaktan çok, mutsuz görünmekten korkuyoruz.
Sanki hayatın doğal akışında yorulmak, sıkılmak, kaygılanmak ya da boşluk hissetmek normal değilmiş gibi… Hep daha mutlu, daha güçlü, daha motive olmamız gerekiyormuş hissiyle yaşıyoruz. Böyle olunca da hissettiğimiz her zor duygu, çözülmesi gereken bir problem gibi geliyor.
Oysa ruh, sadece mutlu olmak için var olmadı.
Bazen bir boşluk hissi, uzun zamandır görmezden geldiğimiz bir ihtiyacı gösterir. Bazen tatminsizlik, yanlış yolda olduğumuzu değil; kendimizden uzaklaştığımızı anlatır. Bazen de mutsuzluk, değişmesi gereken hayatın değil, uzun süredir susturduğumuz iç sesimizin kapıyı çalmasıdır.
Psikoterapide en sık karşılaştığım şeylerden biri de bu. İnsanlar çoğu zaman mutsuz oldukları için değil, mutsuz olmalarına izin vermedikleri için daha çok yoruluyor.
Çünkü her duyguyu hızla susturmaya çalışıyoruz. Üreterek, meşgul olarak, başarıyla, alışverişle, yeni hedeflerle… Oysa bazı duyguların çözülmeye değil, önce hissedilmeye ihtiyacı vardır.
Belki de ruh sağlığı, sürekli iyi hissetmek değildir.
Kendimize sadece mutlu olduğumuz günlerde değil, zorlandığımız günlerde de eşlik edebilmektir. Çünkü insanı iyileştiren şey kusursuz hissetmek değil; hissettiklerinden kaçmadan onlarla kalabilmeyi öğrenmektir.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Şafak vurgunu-2 Yorum
SPOİLER OLABİLİR!!
Ayy, bittiği için içim buruk, şafak serisini sevdim, baglandım. Sonunu da çok beğendim , haini bekliyodum ama genede sasirdimm, içim buruk ama o boşluk hissi taze, bağlanmayı bundan sevmiyorum. Atilla'ya Oğuz'a ayrı üzüldüm.. Başka günde görüşmek uzere
Sıfır Noktasındaki KadınDuygu ve Düşünce
Çok etkileyici bir kitap olmasına karşın, konulara kısa değinilip geçiştirilmiş. Karakterin yaşantısında çok boşluk bırakıyor okuyucuya. Anlatım dili güzel olmasına karşın yaşamındaki geçişler eksik.
Kendinin Efendisi Olmakİnsan ve Duygular
Puan vermedi
Kitapta belirtilen dış dünyaya karşı kayıtsız kalmak günümüz insanına aşırı katı veya aşırı kaderci gelebilir ama bugünün modern pisikolojiside bu temeller üzerinde kuruludur. Bu çağın getirdiği kaygı, belirsizlik endişe ve boşluk içinde debelenen insanoğlu bir sığınak arar kendi hayatının kontrolünü eline almak duygularını dizginlemek nefsinin ve dış dünyanın kölesi haline gelmemek için muhteşem bir başucu kitabı. Esas itibariyle bu başucu kitabında bir külliyat çıkar.
JAMES JOYCE'UN ARABY'SİNE DAİR DÜŞÜNDÜRÜCÜ BİR BAKIŞ1000Kitap
İrlanda’nın Dublin şehrinde doğan ve çoğunlukla burayı eserlerinde olayın geçtiği yer olarak kullanan James Joyce, 20. yüzyılın en etkili yazarlarından biriydi. Eserlerinde sıklıkla İrlandalıların yaşam tarzına, özellikle de İngiliz kolonialismi ve Katolik muhafazakârlığı altında yaşayan insanların duygusal, ruhsal ve kültürel zorluklarına odaklandı. Araby’de, Joyce gencin duygusal yalnızlığını yansıtmak için karanlık ve bunaltıcı bir Dublin atmosferi kullandı. Joyce’un ve öykülerinde kullandığı ‘setting’in öykülerine etkisi üzerine araştırmalarıma göre çevrenin atmosferi sadece Joyce’un hayal kırıklığıyla şekillenmiyor; aynı zamanda fiziksel çevrenin nasıl derin bir şekilde arzularımızı ve algılarımızı etkileyebileceğini de hatırlatıyor.
Öykü “kör” ve sessiz North Richmond Sokağı’nın tasviriyle başlıyor. Bu sokak Christian Brother’s School’un çocukları özgür bırakıldığı zaman dışında çıkmaz ve sessiz bir sokak. Bu durum durağan ve boğucu bir yeri sembolize ederken; evin küflü ve yaşama elverişsiz tasviri cansızlığı ve tekdüzeliği belirtiyor. Ayrıca, bu güçlü tasvirler çocuğun duygusal manzarasını yansıtıyor. Tüm bu tasvirler beni evimden aldı, sanki Dublin’e götürdü. Küçük çocuk anlatırken ben de o sokakta yürüyor gibiydim.
Bahsetmek istediğim bir başka nokta da Joyce’un hikâyenin temalarını, özellikle de manevi felç, idealizm ve hayal kırıklığı temalarını derinleştirmede önemli rol oynayan bazı dini semboller kullandığıdır. Örneğin, çocuğun evinin eski kiracısı Katolik bir rahipti. Evde küflü bir atmosfer vardı ve rahibin sararmış kitapları mutfağın arkasındaki atık odasındaydı. Araştırmalarıma göre, rahip İrlanda’da dinin çürüyen etkisini simgeliyor. Ayrıca, rutubetli hava ve sararan kitaplar çürüme ve ruhsal boşluk uyandırır. Rahibin kitapları konuları açısından