Çok özledim... Evimi, odamı, dolaştığım sokakları, kahvemi, yemeklerini, oturup insanları izlediğim parklarını, asi kenarını, fırıncı abiyi, marketteki muhabbetleri, pencere önü koltuğumu, bazen sinirlensem de karşı okuldan gelen çocuk seslerini, açıp bakabileceğim tek bir fotoğrafımız olmayan arkadaşımı... Hatay seni çok özledim. Sokaklarını, katıklını, tarihî havanı her şeyini çok özledim. Mutluluktan ağladığım sokakları, ilk kar heyecanımı, sevdiklerimle oturup mutlu olduğum zamanlarımı. Şimdi yok hiçbiri. Bir daha gelmeyecek. Kalbim acıyor. Her saniye daha fazla...