Kitap hakkında neymiş ne değilmiş demek için nereye baksam "ufff sizi ters köşe edecek" yazıyordu. Bunu bilerek okumaya başladım ve en başından beri kafamda kurguladım da kurguladım, aman bu kitabın sonu ne olabilir derken kafamda yeniden roman yazdım. Peki yazdım da ne oldu? "Heee demek bu buymuşşş aaa" dedim...
Şimdi kitabın konusuna girmek istiyorum ancak spoiler vermek istemediğim için anlatamıyorum :) kitabın baş kahramanları "Adam", "Amelia", "Robin". Kitapta bu 3 karakterin düşüncelerini ve yaşadıklarına dair geçmişe yönelik anılarını okuyacağız ve bazen aralarda her evlilik yıl dönümlerinde "Adam"a yazılan ama verilmeyen karısının mektuplarını okuyoruz. Baştan belirteyim Robin bir kadın, ben 2-3 bölüm kafamda Robin'i erkek olarak kurguladım sonradan anaa kadınmış dedim. Birde Adam "Prosopagnozi" yani yüz körlüğüne sahip. (Dipnot geçeyim Brad Pitt abimiz de Prosopagnozi)
Kitabın yarısına kadar bir şey anlamıyorsunuz her şey yolunda gibi görünüyor, işte çıkmaza girmiş birbirini aldatan, sırrı olan bir çift ve iliskileri bozulduğu için cift terapisinin önerisiyle bir geziye çıkan çiftin anlatımları diyorsunuz ama ilerledikçe işler değişiyor ve taşlar yerine oturuyor.
Konu ve kurgu bakımından güzeldi, herkes kendi bölümünde yaşanan olaya değindiği için ikili ilişkilerde olaylara kendi açımızdan bakarken birde karşınızdakinin bakış açısıyla görmemizi sağlıyor diyebilirim.
Yazarın okuduğum ilk kitabıydı herkese tavsiye edebilirim, buna benzer ters köşe denilen 
Alex Michaelides in 
Sessiz Hasta kitabını okumuştum onu da tavsiye ederim ama bu kitap kurgu bakımından daha güzel.
Alex Michaelides in Sessiz Hasta kitabını okumuştum onu da tavsiye ederim ama bu kitap kurgu bakımından daha güzel.
Haziran ayı programımızın ikinci haftasında inceleyeceğimiz modern bir kült: Dövüş Kulübü. Tüketim çılgınlığına, modern sistemin insanı tek tipleştiren çarklarına ve kimlik arayışına distopik, yeraltı bir pencereden bakan bu sarsıcı eserin künyesi ve sinematik detayları şu şekildedir:
Kitap Künyesi
Kitap Adı: Dövüş Kulübü (Fight Club)
Yazar: Chuck Palahniuk
Orijinal Basım Yılı: 1996
Türkiye'deki Yayıncı: Ayrıntı Yayınları
Sayfa Sayısı: ~224 (Baskıya göre küçük değişiklikler gösterebilir)
Çevirmen: Elif Özsayar
Tür: Roman / Yeraltı Edebiyatı / Psikolojik Kurgu
Film Künyesi
Film Adı: Fight Club (Dövüş Kulübü)
Yönetmen: David Fincher
Vizyon Yılı: 1999
Başroller: Brad Pitt (Tyler Durden), Edward Norton (Anlatıcı), Helena Bonham Carter (Marla Singer)
Süre: 139 Dakika
IMDb Puanı: 8.8 / 10
Kitap ile film arasındaki anlatım dili, son kısımlardaki kurgusal farklılıklar ve David Fincher'ın beyaz perdeye aktardığı o eşsiz kaotik atmosfer, yazılı analizlerimiz için harika bir malzeme sunuyor. Bireysel okuma ve izleme sürecinizde Tyler Durden karakterinin sosyolojik alt metnine dikkat etmeyi unutmayın!
Keyifli okumalar ve iyi seyirler dileriz.
SENTEZ ENTELEKTÜEL OTURUM | AYIN KİTABI
KİTAP KİMLİĞİ
Kitap Adı: Dövüş Kulübü (Fight Club)
Yazar: Chuck Palahniuk
Tür: Kurgu
Sayfa Sayısı: 224
Odak Noktası: Tüketim Çılgınlığı, Kimlik Karmaşası, Nihilizm ve Modern Yabancılaşma
Soru: Yazarın bu eserde inşa ettiği düşünce dünyası, bugünün modern insanı için bir "çözüm" mü sunuyor, yoksa sadece "sorunu" mu derinleştiriyor?
Cevap: Palahniuk, mobilya kataloglarında kaybolan modern insanın uyuşmuşluğunu yıkmak için şiddeti, acıyı ve dibe vurmayı bir uyanış yöntemi olarak sunar. Ancak Tyler Durden'ın vaat ettiği bu "özgürlük", sistemi yıkmaya çalışırken kendi faşizan
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Bu kitap ilk bakışta kaybedenlerin ve dibe vurmuşların hikâyesi gibi görünse de; özünde, kitabın başkarakteri Bakır'ın, hayata tutunma çabasını da anlatır aynı zamanda...
Bakır, tabiri caizse denize düşmüştür ve boğulmamak için tutunacak bir dal aramaktadır. Yoksulluk ve yalnızlığın girdabında kulaç atmaya çalıştıkça daha çok dibe batar. Bu yoksulluk sadece paranın değil, sevgi ve umudun da yoksunluğudur aslında... Bazen kaybettiğiniz için yalnız kalmazsınız, yalnız kaldığınız için kaybedersiniz hayatta... Yanında tutunacak bir el, bir nefes, bir ses arar insan... Yani bir anlâm arayışı... O anlâmı bulamadığında ise hayat size yol ayrımları sunar; ya hakikâti buldurur o yol, ya da yanlış tercihlerinizle dibi gördürür. Bakır, maalesef uyuşturucu ve alkol bağımlılığıyla birlikte intiharın eşiğinde gezen, savrulan bir gençtir.
"Müptezel" tanım olarak; "saygınlığını yitirmiş, değersiz, bayağılaşmış ve ayağa düşmüş kişi," anlâmlarına geliyor. Bazı sevgili okur arkadaşlarımız kitaba dair "inceleme"lerinde bolca küfür içerdiği için kitabı fazlasıyla eleştirmişler ama adı üzerinde: "bayılaşmış, saygınlığını yitirmiş" insanların nazik bir İstanbul türkçesiyle konuşmaları beklenemezdi sanırım değil mi? Bence Emrah Serbes yapmacıklıktan uzak, tam da olması gerektiği gibi küfürlü bir dil kullanmış ve bu dil, kitabı çok daha samimi ve gerçekçi kılmış.
Örneğin, Brad Pitt'in "Furry" filmini izlediyseniz hatırlarsınız, filmde bir amerikan subayını oynamıştı ve saçlarını yıkadığı bir sahne vardı. O sahnede saçlarından simsiyah bir çamur akmıştı. Yönetmen, aslında o sahneyle birlikte izleyiciyi tam anlâmıyla savaş atmosferinin içine çekmek istiyordu. Bir de bizim dizilerimizdeki dağlık arazide gezip çatışmaya giren ve botları dahi kirlenmeyen başrollerimizi aklınıza getirin ve
Benjamin ve Tersine Yaşam - Spoiler
Sanırım uzun zamandır bu kadar ilginç bir hikaye okumamıştım. Kitabın adıyla birebir uyuşan bu öykü, aynı zamanda Brad Pitt başrolünde bir film olarak karşımıza çıkıyor. Aslında her zaman böyle olsa nasıl olurdu dediğim kurgusal bir yaşamı 50 sayfada özetleyebilmiş yazar. Gerek dilin sadeliği gerekse yazının akıcılığı beni adeta kitabın içine çekti. Kitabın tek kötü yanı 50 sayfada bu şaheseri tamamlamak zorundasınız. Gönül isterdi ki bir 200 sayfa daha okuyalım ancak bazen kitapların da heyecanını arttırmak için olabilecek en güzel ve en sade şekliyle bitirmek lazım. Kitapta aynı zamanda çocukluktan erişkinliğe ordan da yaşlılığa adım atan bir insanın hayatı kronolojik olarak tam tersinden verilmiş. İnsanların yaşamımızın farklı evrelerinde bizi nasıl gördüğü, çevremizin bize nasıl baktığı ve en önemlisi bir babanın sosyal çevresinin düşüncelerinden dolayı kendi öz oğlunu tam olarak sahiplenemeyişi. Bir erkeğin hayat evreleri ve ilgileri kısa sayfalarda okuyucuya olayı zihninde bir film şeridi oluşturacak şekilde veriliyor. Dilinin sade olması sebebiyle ortaokuldan itibaren okuma meraklısı herkesin zevkle okuyacağını düşündüğüm bir kitap.
F. Scott Fitzgerald’ın "Benjamin Button’ın Tuhaf Hikayesi" kitabını elime aldığımda, aslında çoğumuz gibi benim de aklımda Brad Pitt’in oynadığı o meşhur sinema filmi vardı. Ancak kitabı bitirdiğimde anladım ki, karşımızda filmden çok daha farklı, çok daha hiciv dolu ve sarsıcı bir edebi metin var.
Film bize oldukça epik, romantik ve dramatik bir aşk hikayesi sunmuştu. Ama kitabı okurken fark ettim ki Fitzgerald, bu hikayeyi aslında 19. yüzyıl sonu Amerikan toplumunun o şekilci, tabularla dolu yapısıyla dalga geçmek için bir araç olarak kullanmış.
Düşünsenize; 70 yaşında, ak sakallı bir ihtiyar olarak doğan bir bebek var ve babasının en büyük derdi "El alem ne der?" korkusu. Adam, sırf toplum yadırgamasın diye koskoca yaşlı adama çıngırak sallatıyor, ona bebek maması yedirmeye çalışıyor. Kitabın ilk yarısındaki bu absürtlük beni hem çok güldürdü hem de insanın "uyum sağlama" çılgınlığı üzerine derin derin düşündürdü.
Kitap ilerledikçe eğlenceli ton yerini müthiş bir melankoliye bırakıyor. Benjamin yaşlandıkça gençleşiyor; hayatın tadını çıkarıyor, savaşa katılıyor, aşık oluyor, iş kuruyor. Ama zamanın herkes için ileriye, onun için geriye akması muazzam bir yalnızlığı beraberinde getiriyor.
Beni bir okur olarak en çok vuran kısım, Benjamin’in karısı Hildegarde ile olan ilişkisiydi. Benjamin gençleştikçe karısı yaşlanıyor ve bir süre sonra Benjamin, karısını "yaşlı ve sıkıcı" bulmaya başlıyor. Buradaki dürüstlük can acıtıcıydı. Fitzgerald, insanın doğasındaki o bencilce kusurları hiç saklamadan yüzümüze vuruyor.
Kitabın son sayfaları, bir okur olarak boğazımda bir yumru bıraktı diyebilirim. Benjamin, herkesin "en tecrübeli ve bilge" olduğu yaş sınırına geldiğinde, fiziksel olarak bir çocuk, hatta en sonunda bir bebek haline geliyor. Gençleştikçe anılarını,
Benjamin Button'ın Tuhaf HikayesiF. Scott Fitzgerald · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 202027,9bin okunma
Dövüş Kulübü, modern dünyanın, tüketim çılgınlığının ve kimlik arayışının yüzümüze tokat gibi çarpan en sert hikayelerinden biri. Kitabın vermek istediği mesaj, sistem eleştirisi ve yeraltı edebiyatının o karanlık, pis kokulu atmosferi kesinlikle çok başarılı. Tyler Durden’ın o meşhur felsefesi, her satırda insanı güncel hayatın acı gerçeklerini sorgulamaya itiyor. Buraya kadar her şey harika.
Ancak ortada çok büyük bir "ama" var; David Fincher’ın filmi.
Eğer benim gibi Dövüş Kulübü'yle ilk kez beyaz perdede tanıştıysanız, Brad Pitt’in o karizmatik Tyler Durden performansını izlediyseniz, Edward Norton’ın o tekinsiz oyunculuğuna hayran kaldıysanız ve yönetmenin o kaotik, karanlık görsel dilini bir kez soluduysanız; kitap ne yazık ki o enerjiyi tam olarak veremiyor. Film hikayeyi öyle bir ritimle, öyle bir müzikle ve kurguyla işliyor ki, zihninizde adeta dinamit patlatıyor.
Kitabı okurken o enerjiyi yakalamayı bekliyorsunuz ama Palahniuk’un tarzı daha kesik, daha minimalist ve bazen daha donuk kalıyor. Filmdeki o hızı, o patlama anlarını sayfalarda ararken "Evet, mesaj çok güzel ama filmden aldığım coşku nerede?" diye sormadan edemedim. Kötü bir kitap kesinlikle değil, aksine çok güçlü bir metin. Ama sinemanın o büyüleyici gücü, bu sefer edebiyatın önüne geçiyor ve kitabın enerjisini biraz gölgeliyor.
Kısacası; Dövüş Kulübü kitabını okumak, çok lezzetli ve felsefi bir yemeği sakin sakin yemek gibi. Ama filmi izlemek, o yemeği havai fişekler eşliğinde bir festivalde yemek gibi bir şey. İlk önce festivali deneyimleyince, sakin bir masada oturmak insana o eski heyecanı vermiyor işte. Yine de Tyler'ın dediği gibi: "Sahip olduğun şeyler, sonunda sana sahip olur." En azından bu mesajı bir de yazarın kendi kelimeleriyle okumak güzel bir deneyimdi.