(...) dünyada hiçbir şey köprüsüz bir köprü taşı kadar acı çekmez.
Göz kapaklarım bile yok. Uykunun ne olduğunu bilmem, kimseyi kurtaramam ve hiçbir şeyi önleyemem. Kıyıya kenetlenmek istiyor ama tutunamıyorum; iğrenç bir durumdayım! Sonsuz bir hayat boyunca elsizim! Âşık olunca öpemiyor, mutlu olunca akordeon düğmelerine basamıyorum.
Çok şey görebiliyorum ama hepsi boşuna.