Bir zamanlar hayatımdaki en önemli şey, annemin beni sevmesiydi ama bu sevgiyi delicesine özleyen, durmadan onu ispatlayacak bir işaret gözleyen çocuk artık burada yok. Şimdi annemin beni sevdiğine inansam da bu beni mutlu etmiyor.
Garip olan şey ben yalan söylediğimde asla farkına varmıyor. Öte yandan gerçeklere neredeyse hiç inanmıyor. Sanki çocukluğumun büyük bir kısmı onun karakterini incelemekle geçiyor ama o her zamanki gibi gizemli ve ürkütücü olmaya devam ediyor. Belki en kötüsü, bir şeye alındığında günlerce seninle konuşmayı, seni dinlemeyi reddediyor, niçin darıldığını da asla söylemiyor.