İnsan sevmeli sevilmeli ""Peki sevgi neydi? "Sevgi umut demekti ete kemiğe bürünmüş haliydi. Sevginin bir çok tarifi vardı ama bunu dile getirmek çok zordu çünkü sevgi çok özel ve tarif edilemeyecek kadar güzeldi. Seven insanın kalbine ilmek ilmek işlediği aşktı. Bir çok dilde seni seviyorum kelimesi geçer fakat dilde söylenmesi kolay olan kelime kalpten söylemek daha çok yakışıyordu. Seven sevdiğiyle güzelleşir yolu zor olana yoldaşı güzel kılardı o yolları. Sevgi yormadan sevmekti sevgi emekti. Yalnızca sevmeyi güzel bilenin kalbine yakışırdı sevgi. Her insan sevilebilir ama kalbe alınan insan her daim sevgisi özel olurdu. Aklın gittiği, içinde kelebeklerin uçtuğu her bir detayını ezberleyen konuma sevgi deniliyordu. Bir insan sevdikçe sevildikçe güzelleşirdi. Sevgi kıyamamak sevgi bağlı kalmak sevgi ilmek ilmek işlemekti. Her yiğidin harcı değildi sevmek. Sevgi denilen şey kolay kolay girmezdi yüreğe. Kıymet bilene emanet edilir sevgi ve onu seven kalbi. Bir insan doğayı sevebilir, hayvanları sevebilir, çocukları sevebilir, şarkıları hatta bu gibi bir çok şeyi sevebilir fakat kalbin kapısı tek bir kişiye açılır bir insana duyulan sevgidir oda. Bence sevgi temiz kalplere daha çok yakışır doğru insana ve doğru kalbe ait olması gerek sevgi. Eski çok eski çağda insanlar bir birini görmeden severmiş en temiz sevgi masum ve eski sevgilerdi.
*70'lerde olsak bir sürü plak alırdım sana, 80'lerde açık hava sinamasına giderdik beraber, izledikten sonra muhallebi ısmarlardım sana, 90'larda mahallenin en güzel misketlerini kazanır dökerdim avuçlarına... * (Huzeyfe Mucahid)
Eski çağın sevgilerin de olmak isterdim görmeden sevmeyi sevdikçe güçlenmeyi sevdikçe yenilenmeyi. Günümüz de her insan güzel sevemez seven de kalbine ilmek ilmek işleyen sevgiye saygısı olan güzel