büşra kara
@bsrakaraa
Married:)
11 Ara 2018 tarihinde katıldı*
*Yeni hesap*
19 Şubat
169 okur puanı
Aralık 2021 tarihinde katıldı
Sadece zeki görünmeye çalışan kitaplardan biri gibi hissettirebiliyor. Atmosferi güçlü ama okurken insanı içine çekmek yerine bazen özellikle uzak tutuyor. Umberto Eco’nun sürekli tarih, din, felsefe ve sembol yığması hikayeyi doğal akışından koparıyor. Polisiye diye başlayıp sayfalarca teolojik tartışmaya dönmesi herkesi sıkabilir.Karakterler de çok insan gibi değil daha çok fikirleri temsil eden figürler gibi duruyor. William aşırı kusursuz ve yapay hissettirebiliyor diğer keşişlerin çoğu ise birbirine karışıyor. Cinayet gizemi var ama tempo sık sık düşüyor bazı bölümlerde olay ilerlemiyor sadece bilgi gösterisi yapılıyor gibi. Bir de kitapta entelektüellik bazen hikayenin önüne geçmiş hissi veriyor. Tema olarak da karanlık, boğucu ve fazla kasvetli. Sürekli baskı, suçluluk, dogma ve çürüme hissi var. Evet, bilinçli yapılmış ama uzun süre okuyunca yorucu olabiliyor. Finali de benim için tatmin edici değildi büyük gizemin ardından kalan duygu vay be yerine o kadar sayfa buna mıydı? oldu.
Reklam
İki kitap aslında aynı fikrin farklı yaş gruplarına anlatımı gibi biri çocuklara yönelik (Bugün Bir Kova Doldurdun mu?) diğeri biraz daha genel ve derinleştirilmiş (Senin Kovan Ne Kadar Dolu?) Ama verdikleri mesaj basit olmasına rağmen düşündürücü: insanların görünmez bir duygu kovası var ve davranışlarımız ya bu kovayı dolduruyor ya da boşaltıyor “Bugün Bir Kova Doldurdun mu?”
Oldukça sade ve doğrudan. Küçük bir çocuğun bile anlayacağı şekilde, nazik olmanın, paylaşmanın, güzel söz söylemenin önemini anlatıyor. Açıkçası edebi derinlik ararsan tatmin etmez ama zaten amacı o değil.
Bu yüzden özellikle çocuk eğitimi açısından çok işlevsel. Yetişkin biri okuduğunda fazla basit diyebilir ama o basitlik aslında bilinçli.
“Senin Kovan Ne Kadar Dolu?”
Bu kitap aynı fikri biraz daha psikolojik ve günlük hayat üzerinden ele alıyor. İnsan ilişkileri iş hayatı motivasyon gibi konulara bağlanıyor. Genel yorum
İki kitabın da değeri karmaşık şeyleri basitleştirmesinde. İnsan ilişkilerinde çoğu zaman göz ardı edilen küçük davranışların etkisini hatırlatıyor. Ama bunu hayatın tek gerçeği gibi görmek yerine faydalı bir bakış açısı olarak almak daha dengeli olur.
Adından da anlaşılacağı gibi merkezine aşkı, sevdayı ve insanın içsel yolculuğunu alan bir eser. Kitap, sadece romantik bir aşkı değil aynı zamanda insanın varoluşsal sancılarını, kalbin derinliklerinde taşıdığı özlemleri ve hayata tutunma biçimlerini de yansıtıyor. Benim okurken hissettiğim en güçlü yan, kitabın duyguları doğrudan ve içten bir şekilde dile getirmesi oldu. Sevda, burada yalnızca bir kişiye yönelen bir duygu değil bazen bir memlekete, bazen bir hayale, bazen de insanın kendi içindeki boşluğa duyduğu özlem olarak karşımıza çıkıyor. Bu da eseri çok katmanlı kılıyor. Okurken yer yer melankoliye kapılıyorsunuz, yer yer de umutlu bir sıcaklık sarıyor. Dili yalın ama duygusu yoğun bu da okuyucuya “ben de böyle hissetmiştim” dedirten bir yakınlık kuruyor.
İnsan bazen bir tepeye, bir mahalleye ya da küçücük bir sokağa bağlanır; çünkü orası yalnızca taş ve toprak degildir, içinde anıların ve kimliğin gölgesi vardır.
Bu kitabi bitirdiğimde hissettiğim şey, köklere dönmenin huzuru ve aynı zamanda hüzünlü bir farkındalıktı: Nereden geldiğini unutmamak, aslında kim olduğunu unutmamak demekmiş.
Bana göre sadece bir kisisel gelisim kitabi degil; zihinsel farkindaligin ve ruhsal uyanigin anahtarlarini sunan bir rehber.
Yazar, modern insanin en büyük aci kaynaginin geçmise takili kalmak ve gelecege dair kaygilarla yasamak oldugunu söylüyor. Bu fikir beni hem düsündürdü hem de kendi yasamima dair farkindaliklar kazandirdi. Kitapta en çok etkilendigim geylerden biri, zihni gözlemleyebilme becerisinin önemiydi. Yazar, "sen zihnin degilsin" diyerek düsüncelerle özdeslesmememiz gerektigini vurguluyor. Bu bagta çok soyut gelse de dikkatimi su ana odakladigimda ve zihnimi biraz susturabildigimde gerçekten de içimde daha derin daha huzurlu bir benligin varligini hissettim.
Özellikle dogadayken ya da sessizlik anlarinda bu farkindalik daha belirgin oluyor.
Kitap zaman zaman tekrara dügse de bu tekrarlar farkindalik pratigini içsellestirmeye yardimei oluyor. Her ne kadar spiritüel dili yer yer mistik gelebilse de aslinda anlattiklari çok sade: Gegmis geçti, gelecek henüz yok. Sadece "simdi" var. Ve gerçek huzur, tam da bu anda sakli.
Reklam